Babysehnsucht

dochter

2011-07-27T22:22:00.003+02:00

ik loop een dochter op mijn arm te sussen
tot ze niet meer dreint
zoals ik rondloop met wat ik voor haar voel
tot ik er een beeld voor heb dat het verkleint

en dat zo minuscuul te voorschijn komt
uit een hele voorraad taal
zoals ik een klein handje door de lange
tunnel van een mouw te voorschijn haal.

herman de coninck

7kg en 65cm...

2011-07-14T10:13:00.002+02:00

...dit zijn juliette's nieuwste gegevens in haar grafiek. ze is goed op dreef, dat is duidelijk.
ze heeft gisteren, tijdens de consultatie bij K&G, 2 prikjes gekregen. het was de eerste keer dat ze zich heeft laten horen tot aan de andere kant van het gebouw. ocharme 't schaapje...

ze is vandaag naar de creche maar de kans is groot dat ze morgen zal moeten thuisblijven want ze is verkouden. niezen, hoesten en een verstopt neusje. het was precies een dyson die in onze kamer lag vannacht (de kruimeldiefversie dan).
borstvoeding is goed voor de weerstand zeggen ze. het is nu al de 3de keer dat juliette verkouden is, de eerste keer zelfs toen ze nog borstvoeding kreeg. zijn de kinderen die flesvoeding krijgen van bij de geboorte dan nog meer ziek?

anyway, spoelen is de boodschap. een ondankbare job, dat wel. ze ziet mij nog maar afkomen met m'n flesje fysiologisch water en ze is precies al aan 't verdrinken :).

off to bed, 'k voel me niet goed en heb dringend rust nodig!

breakdown

2011-07-13T09:06:00.002+02:00

gisterenavond een dieptepunt gehad. viereneenhalve maand korte, onderbroken nachten beginnen hun tol te eisen. ik loop al een paar dagen rond met het gevoel alsof ik verkouden zal worden bijgevolg was ik gisteren extra vod-achtig. ik had ineens de courage niet meer om recht te staan uit m'n zetel. daarna ben ik in tranen uitgebarsten. niet verdrietig, puur uit ellendigheid van zo moe te zijn. zelfs een aflevering van mijn favoriete serie dexter kon me er niet bovenop krijgen.
j. heeft me dan stante pede naar bed gestuurd (ook al moest juliette om 22h30 nog melk drinken en moest hij om 4h opstaan deze morgen). en het is alsof juliette de boodschap begrepen heeft: ze heeft heel de nacht doorgeslapen, zonder dat ik haar bij me gepakt heb omdat ze anders klaarwakker wordt. om 6h werd ze dan toch onrustig en dan heeft ze nog tot 7h45 naast me geslapen. maar al bij al dus een kwaliteitsvolle nacht en daar ben ik haar dankbaar voor :).

mademoiselleke heeft weer een grote stap gemaakt: ze eet fruitpap sedert vorig weekend. en het begint goed te gaan. de eerste paar keren trok ze een gezicht alsof ik haar aan het vergiftigen was en bleef er niks binnen maar de 3de keer ging het al ietske beter. gisteren heeft ze in de creche een halve portie binnengespeeld. we gaan de goeie kant op. vaste voeding betekent ook andere consistentie van de pamperinhoud... juk... (dit terzijde :))

ze heeft nu ook gevonden hoe ze zich moet omdraaien van haar rug op haar buik. je hoort ze dan 'vechten' in haar park en ineens ligt ze in de volledig andere richting, op haar buik met haar knieën opgetrokken. alsof ze zal beginnen kruipen (ja, 't is een rappe die van mij :p). dan sta ik naast haar en zeg 'awel, naar waar ga je?!', en dan begint ze altijd te lachen :).

omdat ik hoop dat juliette later ook zo zot zal zijn van muziek als ik en j., zal ik hier ook regelmatig actuele liedjes posten die ik graag hoor.

wist-je-datjes

2011-07-05T20:42:00.007+02:00

ik ben indertijd begonnen met bloggen om m'n frustraties te kunnen afschrijven van me. om hier mijn gal uit te spugen, bij momenten uitspraken te doen die in het echte leven niet aanvaard zouden worden uit onbegrip. kortom, dit was hier zo'n beetje mijn virtuele psycholoog.
ondertussen is het therapeutische aspect van mijn schrijven wat op de achtergrond geraakt, uiteraard komt dit door mijn klein wonder met punkallures, genaamd juliette.

nu wil ik verder schrijven voor haar. ik dacht dat het wel leuk zou zijn als juliette hier later kon lezen hoe ze veranderde, van maand tot maand, welke maniertjes ze kreeg en mettertijd ook welke deugnieterij ze uitspookte.

ik begrijp maar al te goed dat wie nog in de mmm meedraait helemaal geen boodschap heeft aan schrijfsels over een baby. dus voor wie dit te pijnlijk of te irritant wordt, gooi deze link uit je favorieten, ik neem niemand iets kwalijk, integendeel!

4 maanden
gisteren is juliette 4 maanden geworden. het gaat allemaal zo snel dat ik amper kan volgen.
ongelooflijk hoe zo'n klein ding evolueert en bijleert. dat hulpeloze mensje die onlangs uit mijn buik tevoorschijn kwam neemt sinds een paar dagen haar voetjes vast als ze op haar rug ligt. af en toe lukt het al om haar teentjes in haar mond te duwen. dat is het lot van alles wat ze in haar handen krijgt: het verdwijnt in de mond.
het is ook een enorm friemelgat. 's nachts wordt ze er zelfs wakker van en dan begint ze te vertellen... (de inhoud van de verhalen moet ik je wel schuldig blijven). een flesje melk is dan het enige wat haar terug in slaap krijgt. het gevolg is dat ik rondloop met aanzienlijke zakken onder mijn ogen en een mond die constant op geeuwen staat. maar ik klaag niet hoor, als ze dan 's morgens lacht naar me dan ben ik alles vergeten.

juliette rijdt mee in de bakfiets naar de creche 's morgens (bij deftig weer). en als we over een oneffen ondergrond rijden dan begint ze te 'zingen' omdat ze het leuk vindt dat haar stem dan trilt, supergrappig :).

haar kuif staat nog altijd hardnekkig in de lucht. 'k heb al ondervonden dat ze die proberen plat te krijgen in de creche maar ze zijn er nog niet in geslaagd, oef.:)

morgen gaat ze mee naar antwerpen met de trein, shoppen kun je niet vroeg genoeg leren!

to be continued!

lost and found

2011-06-07T20:18:00.007+02:00

jaja, ik leef nog. het heeft een tijd geduurd maar hier ben ik dan toch nog eens met wat nieuws.
meerdere malen heb ik hier voor m'n pc gezeten met de blogpagina voor m'n neus maar ik voelde me er niet goed bij. het deed me hier teveel herinneren aan al die frustraties, tranen en verdriet. het is pas nadat juliette al een paar weken oud was, dat ik zo alles een beetje op een rijtje heb kunnen zetten. ik probeer heel het onvruchtbaarheidsverhaal een plaats te geven in ons leven. ik merk dat daar toch nog veel mee bezig ben. tv-programma's over infertiliteit trekken nog altijd al m'n aandacht, ik blijf artikels zoeken over onverklaarbare miskramen, ik word nog altijd razend kwaad bij domme uitspraken van mensen die er geen bal van begrijpen... ik vrees dat dit zal blijven.
het klinkt misschien raar maar door juliette word ik er nog altijd dagelijks mee geconfronteerd. iedere dag sta ik erbij stil wat voor een wonder zij wel is, meerdere keren per week zeggen we tegen mekaar 'wie had dat nu kunnen denken?!'. het is uiteraard een positieve confrontatie maar soms kan ik er toch nog de muren van op lopen.
had ik op voorhand moeten weten dat we zo'n lieve schat in onze handen gingen krijgen dan was ik die 4 jaar al zingend door het leven gegaan, echt waar. het is het allemaal zo waard geweest.
3 maanden is ze nu. het is een rustige, blije baby. ze brabbelt, lacht veel (wel enkel naar eigen volk :)), groeit goed, wordt alsmaar mooier,.. het is zo'n keppe. ik ben er letterlijk verliefd op.
sedert gisteren ben ik weer aan 't werk (jawel!). het was een van de pijnlijkste momenten in m'n leven: juliette moeten achterlaten in de creche. pff...ik heb gejankt gelijk een klein kind. zij niet, ze besefte niet dat ik haar alleen ging laten. en dat is maar goed ook.
vandaag is ze bij papa gebleven, hij moest niet werken. en morgen is ze bij mij want ik werk nooit op woensdag.
3 maanden geleden heb ik juliette voorgesteld, hieronder zie je hoe hard ze ondertussen veranderd is :):

is ze niet om op te vreten?
(ik kreeg de foto er niet volledig op..)

Juliette

2011-03-12T09:32:00.002+01:00

hier is ze dan, ons wonder:

op 4 maart is ze geboren, om 14h42. ze woog 3840g en ze was 52cm groot.
is ze niet prachtig, om op te eten?

we zijn pas sinds gisteren thuis van het ziekenhuis want de bevalling is uiteindelijk toch uitgedraaid op een keizersnede.

op 3 maart, om 22h binnengegaan. om 23h en om 4h heb ik een pilletje gekregen om m'n baarmoeder weker te maken. na die tweede begonnen de weeën langzamerhand op gang te komen. maar toen viel het nog mee :)
tegen 8h kreeg ik dan een produkt in m'n infuus die de weeën volledig moesten opwekken, een lage dosis weliswaar. maar meer had ik niet nodig want het was direkt vollen bak. toen heb ik toch een aantal uren goed afgezien. 'k had me ook voorgenomen om te proberen zonder epidurale. dat lukte me maar ik moet toegeven dat het soms verleidelijk was om er toch eentje te vragen.
anyway, ondertussen waren we al een aantal uren verder maar mademoiselle was nog altijd niet ingedaald en m'n opening was maar 1cm vermeerderd. rond 11h besliste de gynaecoloog om m'n vliezen te breken. 'nu zal het pas écht beginnen' zei hij. 'al het voorgaande was spielerei'. yeah right, m'n weeën vielen stil.
opnieuw infuus met weeënopwekker. het boeltje schoot direkt weer in gang maar zonder enige vorderingen wat opening of indaling betrof.
rond 13h kondigde meneer doktoor aan dat er maar 20% kans meer was op een natuurlijke bevalling. toen heb ik beslist om toch een epidurale te vragen. wat was het nut nog om daar te liggen afzien terwijl ik hoogstwaarschijnlijk een half uur later toch ene zou moeten krijgen voor de operatie.
het verschil was enorm, van een puffende, humeurige tang was ik ineens veranderd naar een lachende patiënt die de humo aan 't lezen was :).
om 13h30 is het finale verdict gevallen: keizersnede want anders zou de gezondheid van de baby in gevaar komen.
om 14h10 lag ik op de operatietafel en om 14h42 is juliette geboren.
ik kan niet omschrijven wat er door me ging toen ik haar hoorde huilen en toen ze haar eventjes voor me hielden vooraleer de pediater ze ontvoerde om te onderzoeken.
zowel papa als ikzelf waren volledig in tranen maar romantisch was het niet. ik lag vastgeketend met m'n 2 armen (jesus-style) en hij was onherkenbaar door de schorten, mondlapjes en mutsjes die hij moest aandoen.

ondertussen zijn we een week en een dag verder en eindelijk kan ik het geloven. ik heb een dochter. en wat voor eentje. ze is werkelijk perfect. ze huilt relatief weinig, ze drinkt zeer goed aan de borst en ze is zo mooi. nooit gedacht dat ik nog zo verliefd zou worden.
alles tesamen gerekend heeft het precies 4,5 jaar geduurd vooraleer we haar in onze armen konden nemen maar het is het allemaal zo waard geweest.
lotgenootjes, niet opgeven, de beloning voor het eindeloze wachten is zo fenomenaal.

laatste update voor d-day

2011-03-03T20:49:00.003+01:00

het is bijna zo ver!
deze morgen ben ik voor de laatste keer naar het ziekenhuis geweest voor de monitoring. er was lichte activiteit maar nog niks spectaculairs. nog altijd een cm opening, daar ook geen vooruitgang.
toen de vroedvrouw 'eens ging voelen' hoeveel opening ik had bleek ze andere plannen te hebben. ze heeft me 'gestript' (vlies rond de baarmoedermond losmaken) en dit zonder mij dit op voorhand te vertellen. jawadde, dat heeft serieus pijn gedaan! op een bepaald moment heb ik haar met al mijn macht van me willen afduwen maar ze had er zich blijkbaar aan verwacht want ze schoof geen milimeter. ik schat dat ze na een minuut of 2 (die op dat moment op 20 minuten leek) gestopt is. 'k was er efkes niet goed van en kreeg ineens zwarte vlekken voor m'n ogen. chance dat ik neer lag.
anyway, ze doen dat dus in de hoop dat de weeën spontaan zouden beginnen. wel, bij mij werkt dat dus weer niet.
straks worden we verwacht in het ziekenhuis, om 22h. rond 23h gaan ze me dan licht stimuleren adhv prostaglandine op de steken. hopelijk doet die z'n werk en wordt het morgenvroeg geen keizersnede.

daarnet zijn we frietjes gaan eten in het frituur, m'n laatste avondmaal :). de volgende keer dat we daar komen zullen we met eentje meer zijn.
daarnet ook gedoucht, voor de laatste keer met m'n dikke buik. er zijn eigenlijk heel wat 'laatste keren' geweest vandaag.
hoe erg ik ook verlang om m'n muizeke in m'n armen te houden, toch zal ik m'n buik missen. het is een dubbel gevoel. je wilt weten hoe je kindje eruitziet maar toch koester je dat leven in je lichaam.
het is allemaal zo snel gepasseerd. vanaf morgen staat ons leven op z'n kop, in de positieve zin uiteraard.

tik tok tik tok

2011-03-01T10:43:00.002+01:00

ik loop hier nog altijd rond rond. daarnet nog eens aan de monitor gelegen maar daar hebben we niets spannends gezien. 'k heb wel al een kleine centimeter opening maar om goed te zijn zou dat toch al wat meer gevorderd mogen zijn.
het zit er dus aan te komen, die keizersnede. donderdagmorgen nog eens hart- en buikactiviteit gaan opmeten en als er dan nog geen verandering in gekomen is dan verwachten ze mij 's avonds op de materniteit.

wanneer ik op het einde van de dag in m'n zetel lig dan heb ik wel lichte weeën. zaterdagavond was de eerste keer. we waren ervan overtuigd dat het die nacht ging gebeuren. om 1h 's nachts heb ik me nog gedoucht, haar gebrusht, toiletzak klaargemaakt... te vroeg victorie gekraaid bleek 's morgens.
de vroedvrouw van dienst deze morgen zei dat het normaal is dat ik 's avonds wat weeën heb, dat komt door de vermoeidheid.

ik ben het echt wel beu nu. ik probeer mezelf op te peppen door te zeggen dat het nu op die paar dagen niet meer komt na zo lang wachten maar toch.. zitten, liggen, staan: het doet allemaal zeer. en tot nu toe nog altijd zonder beloning. een bébé in m'n armen houden, deze week nog, is voor mij nog altijd een utopie. klinkt onnozel als je mij ziet lopen maar toch is het zo.

lichte vooruitgang

2011-02-24T16:42:00.002+01:00

jaja, we boeken een lichte vooruitgang. muis is toch een stukje gedaald en m'n baarmoederhals is ook al beetje verstreken. dat zijn goeie tekens. vandaar ook het vochtverlies van gisteren én deze nacht (moeten opstaan vannacht om droog ondergoed aan te trekken en een maandverband erin te leggen, zo erg!). helaas alles nog zo dicht als een bretoense oester.
morgen moet ik een klein uurtje aan de monitor gaan liggen op de materniteit en dit elke 2 dagen herhalen. mocht ik tegen donderdag nog niet spontaan bevallen zijn dan moet ik 's avonds 'binnen' en zal ik toch heel lichtjes en voorzichtig ingeleid worden. als dat ook niets uithaalt dan wordt het sowieso een keizersnede op vrijdag 4 maart.

ik ben blij dat ik nu een scenario heb, dat maakt het wachten toch een beetje draaglijker.

vals alarm

2011-02-23T10:33:00.004+01:00

deze morgen werd ik wakker met een kletsnatte onderbroek. ik wist niet goed wat ik ervan moest denken en het was pas na een klein half uur dat ik besefte dat het misschien wel vruchtwater kon zijn.
heb dan gebeld naar de materniteit en die raadden me aan om toch eens te passeren voor een test.
daar aangekomen hebben ze mij inwendig onderzocht maar nog altijd geen opening. de test was ook negatief, het was dus geen vruchtwater.
'k heb dan zo'n anderhalf uur aan de monitor gelegen en behalve regelmatige harde buiken was er niks spannends te zien op dat scherm. vals alarm dus...
morgenvroeg sowieso nog eens bij de dokter op controle.

dju hé!

stick a fork in me. i'm done!

2011-02-22T12:54:00.002+01:00

ze mag komen. ik ben er klaar voor, mentaal en zeker ook lichamelijk. ttz, ik ben er lichamelijk klaar voor om weer een normaal lichaam te hebben. eentje die mobiel en lenig is, die zonder problemen kousen en schoenen kan aantrekken en die geen 3 minuten nodig heeft om uit de sofa te geraken.
deze morgen naar de pedicure geweest want het is nu toch al een paar maanden geleden sinds ik de laatste keer m'n voeten deftig kon verzorgen.
positief is wel dat ik geen gezwollen voeten en enkels meer heb sedert ik gestopt ben met werken. misschien is een staand beroep dan toch beter voor zo'n kwaaltjes.

kom er schot in de zaak? ik weet het niet. aan de ene kant denk ik van wel. mijn rechterlies doet zeer en ik voel toch wel een druk die dagelijks toeneemt, zo ter hoogte van m'n schaambeen. de druk van muis op muis eigenlijk :).
aan de andere kant: naar 't schijnt kun je aan de buik zien dat de baby ingedaald is. wel, als je mij in profiel ziet dan is mijn tafel nog altijd eentje om aan te zitten met een barkruk ipv een laag salontafeltje, if you know what i mean.

donderdagmorgen weten we meer.

R.U.S.T.

2011-02-17T21:48:00.003+01:00

je kunt niet geloven hoe ik mezelf vooruit heb gesleept naar vandaag: mijn allerlaatste werkdag!
7,5 uren aan een stuk op een bureaustoel zitten, dat ging echt niet meer. ik probeerde het iets minder lastig te maken door heel de dag te schuiven en te draaien op die stoel, waarschijnlijk tot grote ergernis van m'n buurvrouw-collega. en dan die plasmomenten... 2 à 3 keer per uur, langer houd ik het niet vol. gevolg is dat ik kloven in m'n handen heb van al dat handenwassen na de toiletbezoekjes!
ook het gefocust blijven op de job was een grote uitdaging de laatste weken. ik was er met m'n hoofd niet meer bij, met m'n gedachten in andere oorden.
steenmoe ook. mijn lieve j. heeft al heel de week de vroege shift, staat om 3h 's nachts op en ik lig dan te piekeren, te draaien en te keren, tot ik rond een uur of 6 in slaap val. 25 minuten later loopt dan de wekker af.
:)
vanaf nu kan ik dutjes doen overdag, dat zal van mij een heel ander mens maken!

gisterenavond zijn we naar de gyn geweest. muis is nog altijd niet ingedaald (of wat dacht je), hoogstens een heel klein beetje gezakt. het is afwachten nu. volgende week donderdag, daags voor m'n uitgerekende datum, een nieuwe checkup.

ik was enorm onder de indruk bij de echo, door iets kleins. ineens wees de dokter erop dat je wat nekhaar kon zien zweven in het vruchtwater. redelijk veel haar eigenlijk. ik wist niet eens dat je het haar kon waarnemen op een gewone 2D-echo. we zullen dus een serieuze haardos zien verschijnen binnenkort (tenminste, als het niet bij een nektapijtje blijft :D)

flashback

2011-02-06T11:14:00.003+01:00

een jaar geleden, op 1 februari 2010, had ik voor de 6de maal een positieve zwangerschapstest. de 3 daaropvolgende weken heb ik gevochten om ons embryootje levend te houden. dure, pijnlijke inspuitingen, dagenlang platliggen, het heeft niet mogen zijn. en nu, een jaar later, zit ik hier voor mijn pc met een dikke buik. ons 7de embryootje heeft het gehaald en wordt binnen een paar weken geboren.
het gaat nog altijd mijn petje te boven...

countdown

2011-02-04T17:57:00.003+01:00

gisteren mochten we nog eens op controle bij de gyne.
net zoals de vorige keer, nog altijd geen opening, niks van indaling te zien (en dat is te merken aan het uitschuiftafeltje dat net onder m'n borsten plakt en bijgevolg geweldig tegen m'n longen duwt).
dit betekent dat de kansen op een keizersnede stilletjesaan vergroten. gezien de vorige geboorte met een keizersnede gebeurd is kan de bevalling niet ingeleid worden. ik loop dan het risico dat het litteken scheurt. en bij geen of te weinig indaling moet er normaal gezien sowieso ingeleid worden. vandaar...
ze gaan me maximum een week over tijd laten gaan.

ondertussen heb ik enkels als boomstammen en voeten als speldenkussens. wanneer ik 's avonds m'n kousen afdoe dan zie je zo de elastiek in m'n benen staan. en 's morgens bij het opstaan nog altijd...
ik ben de elegantie zelve tegenwoordig.

nog 7 keer werken (jiehààà) en dan EINDELIJK op z'n minst 1 week rust. tenzij madam zich vroeger aanmeldt natuurlijk.

het muizeke weegt ondertussen al 2,8kg by the way. als ze de komende weken zal blijven stampen en manoeuvreren zoals ze nu doet dan zal ze niet veel meer verdikken. calorieën dat die verbrandt!

volgende checkup binnen 2 weken.

dilemma²

2011-01-26T14:20:00.003+01:00

we zitten met een dilemma.
binnenkort is het zover, komt dat hummeltje tevoorschijn, en dan... ben ik dan weer vruchtbaar? moet ik dan een of ander anticonceptiemiddel nemen/steken?
hoe groot is de kans dat ik weer zwanger word?

mijn verstand zegt: JA voor anticonceptie!
waarom? wel, ten eerste omdat er hier geen plaats is voor nog een extra kindje. ofwel moeten we ons huis verkopen en verhuizen ofwel bijbouwen => pfff wegens stressy en duur.
ten tweede omdat er toch wel een zeer grote kans is dat ik weer zou afstevenen op een zoveelste miskraam. en dat kan ik psychologisch niet meer aan, zonder twijfel.

mijn hart zegt: NEE, laat de natuur z'n vrije beloop gaan
waarom? wel, na al die jaren miserie om zwanger te geraken en zwanger te blijven, hoe belachelijk zou het wel niet zijn om ineens geen kind meer te willen en de pil te pakken?! stèl dat ik weer spontaan zwanger geraak, moeten we dat wonder dan niet met open armen ontvangen?

ik heb hier zo'n tegenstrijdig gevoel over.. en veel tijd is er niet meer.
sowieso is de pil geen optie voor mij. na al die jaren van mezelf volspuiten met hormonen heb ik er nu wel genoeg van. en trouwens, het is al een succes als ik 'maar' 3 pillen vergeet per cyclus, niks voor mij :s.

'k begrijp dat dit voor sommigen onder jullie een luxeprobleem lijkt maar draai het of keer het, het is een dilemma.

een gesprek hierover met de gyne zal ons misschien de knoop kunnen doen doorhakken.

vorige controle trouwens ok. alles nog goed dicht en hoog. zodanig zelfs dat de dokter vermoedt dat ik er iets langer dan 40 weken zal over doen.

stand van zaken

2011-01-08T11:01:00.005+01:00

eerst en vooral wil ik iedereen die meeleest een mooi nieuw jaar toewensen. eentje zonder al teveel stress en voor diegenen die erop wachten: héél rap een adoptie-, IVF- of biologisch kindje. het is jullie zo hard gegund!

ondertussen ben ik in m'n 33ste week beland. dit betekent dat ik de allures heb van een pinguin met astma. al ben ik trots op mezelf dat ik er gisteren nog in 'geslaagd' ben om m'n living en m'n keuken te dweilen. met de nodige horizontale rust achteraf bleek dat wel te lukken.
eergisteren hebben we een rondleiding gekregen op de materniteit. interessant om te zien waar het allemaal gaat gebeuren (tenminste, als het geen keizersnede wordt). ik was aangenaam verrast door de niet-klinische sfeer van de verloskamer. ik vond het er bijna gezellig :).
door dit bezoek zijn de zenuwen die ik al had wel nog wat extra aangewakkerd... het wordt allemaal zo concreet. het is niet zozeer voor die bevalling dat ik zenuwen krijg maar vooral voor alles achteraf. 'k zit ermee in dat ik de organisatie niet zal aankunnen, dat ik als een wrak terug aan het werk zal moeten in juni. ik weet dat ik voorbarig ben maar de plankenkoorts speelt me echt parten..

het ontwerp van het geboortekaartje is nu ook volledig af en goedgekeurd. de enveloppen zijn geschreven en gisteren heb ik me beziggehouden met het klaarmaken van de doopsuiker.
papa is momenteel aan het schilderen in de babykamer. hij mag zich haasten want z'n deadline van 31/12 is allang verstreken...
op zich is er wel nog tijd daarvoor maar ik wil gewoon zo snel mogelijk de meubeltjes in mekaar steken zodat ik al het verzamelde gerief kan opbergen. voorlopig ligt dat allemaal in onze slaapkamer met als gevolg dat je goed moet opletten waar je stapt of je breekt je ruggegraat.
'k ga hem sebiet eens een schop onder zijn gat geven se :).

update van mini mouse

2010-12-23T20:02:00.004+01:00

vandaag 30 weken en 6 dagen (ofte 7 maanden ongeveer) en daarnet nog eens op controle geweest bij de gyne.
geen groot nieuws te melden: alles was in orde met ons muisje.
ze weegt nu zo'n 1550g. volgens de berekeningen van de dokter zal het alleszins geen grote baby worden. ze zit iets onder het gemiddelde. dit betekent zo'n 3kg à 3.2kg en rond de 50cm bij de geboorte. en ik vind dat helemaal niet erg. op het moment dat ik ze er zal moeten uitduwen zal ik waarschijnlijk vloeken omdat het geen is van 2,5kg.

deze namiddag was m'n buik weer een eigen leven aan het leiden/lijden op kantoor, met de collega's als enthousiaste supporters :). precies een alien die er op elk moment kan uitbreken.
het blijft toch raar hoor. wie had dat nu kunnen denken dat ik me op m'n werk in zo'n situatie zou bevinden..?
praktisch iedere dag zeggen we hier tegen elkaar hoe ongelooflijk dit toch allemaal is. het is en blijft een wonder, een wondermuis.

en aan alle dames die nog wachten op hùn wonder: geef asjeblieft de hoop niet op, hoe moeilijk dit soms, en bij sommigen meestal, is.

en we doen voort

2010-12-10T09:15:00.003+01:00

29 weken vandaag. nog een weekje en dan zal ik écht beginnen aftellen.
gisteren naar de huisarts geweest omdat m'n rugpijn uitstraalt naar m'n buik. en een onophoudelijke hoofdpijn, van zodra ik mijn ogen open 's morgens tot ik ze 's avonds sluit.. paracetamol is het enige wat ik mag nemen maar het helpt niet. voor de rug moet ik rusten en oefeningen doen. als de hoofdpijn niet overgaat moet ik toch eens bellen naar de gynaecoloog.

dinsdagavond zijn we naar de eerste van twee info-avonden geweest in het ziekenhuis. er werd uitleg gegeven over oa de juridische aspecten van een zwangerschap/bevalling. in de tweede helft ging het over de bevalling zelf. we hebben daar enkele, nogal expliciete, foto's gezien, ja man. ik heb er ineens zenuwen van gekregen (en mijn hubbie ook want ik heb hem toch een paar keer zien slikken :)).

ondertussen is het ontwerp van het geboortekaartje klaar, dat is toch ook al iets waarvan ik me niets meer moet aantrekken.

en muizekind... die stampte naarstig verder, non-stop, van 's morgens tot 's nachts (moet dat normaal niet eindeloos veel slapen zo'n klein ding??!)

over snotneuzen en kilo's

2010-11-26T22:17:00.002+01:00

gisteren nog eens op controle geweest, op 26 weken en 6 dagen. ik keek er al heel de dag naar uit maar mijn enthousiasme was snel verdwenen. we zaten nog maar goed en wel in die wachtzaal, komt er daar ineens een bende van zes binnengewandeld (jawel, ZES!). de 'patiënte' bleek een puber te zijn van hoogstens 16 jaar, zo vol als het maar kan.
ik zag het al volledig voor me: een keer seks gehad zonder condoom en direkt prijs. het kind was daar met lief, moeder, schoonmoeder en een vriendin of twee en dat moet binnenkort een kind opvoeden...
potverdikke, ik heb serieus op m'n lip moeten bijten om niet luidop een of andere gemene (maar wel gemeende) opmerking te maken. grrrrr!

anyway, met muis was alles gelukkig goed. ze is ondertussen gedraaid, van dwarslig naar 'bevallingspositie' (en dat heb ik gevoeld 3 dagen geleden!). gezien ik niet overdreven veel vruchtwater heb zal ze hoogstwaarschijnlijk niet meer keren nu.
ze weegt nu 1,050kg. nog een kilo of twee te gaan dus.
bij mij zijn er ondertussen al negen bijgekomen. en ik maak me er niet druk in. het kan me niet schelen dat ik na februari drie jaar op regiem zal moeten, echt.

domper op de vreugde...

2010-11-23T21:07:00.002+01:00

vorige week vrijdag was ik 26 weken ver. dit betekent dat men zou proberen om muis in leven te houden dmv intensieve zorgen mocht ze nu geboren worden. extreem prematuur zou ze zijn maar er zou voor gevochten worden. voor mij is elke week erbij nu zeker een gewonnen week.
overmorgen weer op controle. 'k veronderstel dat er vanaf nu telkens minder tijd tussen de controles zal zitten.
voor de rest zou ik 'mogen' klagen over slapeloze nachten wegens rugpijn maar ik zal het niet doen. vrijdag heeft mijn tante (die eigenlijk een beetje mijn surrogaatmama is) te horen gekregen dat haar kanker teruggekomen is. morgen begint ze nog eens aan een reeks chemokuren die haar langzamerhand weer zullen doen veranderen in een wrak.
zij mag klagen.
mijn grootste angst is dat ze muis nooit goed zal leren kennen of nog erger, dat ze haar nooit te zien zal krijgen...

het leven kan zo oneerlijk zijn.

voor muis

2010-10-30T12:38:00.004+02:00

voortaan zal ik ons kindje 'muis' noemen hier op de blog. zo'n pseudoniem schrijft gemakkelijker, dat is de enige reden :).

gisteren heeft muis, eindelijk, haar eerste concert meegemaakt.
ik zeg 'eindelijk' want normaal gezien ben ik een fervent concert/festivalganger. maar wegens mottigheid en lusteloosheid is het er deze zomer niet van gekomen om ergens vooraan in de massa te gaan shaken en springen.
bon. we zijn naar een wondermooi optreden geweest van an pierlé & white velvet. het was een zeer intiem gebeuren, in een klein cafeetje en achteraf kon je bij an in persona een cd kopen. met een brede glimlach heeft ze haar nieuwste cd 'hinterland' opgedragen aan muis. behalve wij, is an pierlé nu de enige die weet hoe muis uiteindelijk écht zal heten :). ze vond het in elk geval een zeer mooie naam. 'nomen est omen' zei ze.

mag ik u voorstellen?

2010-10-27T13:19:00.003+02:00

eergisteren zijn we op controle geweest. ik was toen 22 weken en 3 dagen ver.
onze ukkepuk weegt nu ongeveer 500g en is zo'n 30cm lang. echt wel al een babytje hé :).
we hebben zeer mooie beelden gezien, van haar gezichtje, haar handjes... op zo'n moment krijg je een warm gevoel en besef je dat je dat mini-mensje al graag ziet, ook al heb je ze nog nooit in levende lijve ontmoet.
ik heb ondervonden dat die 4 weken wachten op de laatste medische controle bijzonder vlot verlopen is. ttz, geen stressmomenten omdat ik niet meer kon wachten, geen paniekaanvallen, geen neigingen om de afspraak te vervroegen. betekent dit dat ik begin te genieten? dat ik eindelijk vertrouwen begin te krijgen in een goeie afloop?
het wordt ook wel concreter allemaal natuurlijk: de geboortelijst is samengesteld, we zijn begonnen aan de kinderkamer. het is me duidelijk aan het worden dat het 'voor echt' is :).
enne... als jullie een momentje hebben dan stel ik ze even voor, onze dochter:

join the club

2010-10-14T19:16:00.002+02:00

vandaag kwam er een mannelijke collega aan onze 'blok' vertellen dat zijn vrouw 8 weken zwanger is. dit verwonderde me eerst wel (lees: ik vond het verdacht) want hij is 40 jaar en zijn vrouw is er 'al' 38. toen smeet hij er direkt ook uit dat het een grote verrassing was want dat ze eigenlijk geen kinderen konden krijgen.
nadien heb ik hem een mailtje gestuurd om hem te laten weten dat we in hetzelfde schuitje zitten. bleek dat zij ook jaren van behandelingen achter de rug hebben en dat ze uiteindelijk gestopt zijn omdat ze de spanningen niet meer aankonden.
de beslissing om te stoppen was 2 jaar geleden en nu zijn ze wonder boven wonder ook zwanger.

aan lie en alle andere lotgenoten: staar je er niet blind op maar houd in je achterhoofd dat het kan. dit is nog maar eens het bewijs.

anderzijds was het wel triestig om vast te stellen dat we nu al met 5 collega's van dezelfde afdeling zijn die te maken hebben gekregen met vruchtbaarheidsproblemen.
en dan zijn er misschien nog waarvan we het niet weten.

halfweg

2010-10-08T21:15:00.002+02:00

vandaag ben ik halfweg, 20 weken ver. ik kan het nog altijd niet geloven. wie had er ooit gedacht dat ik me in deze 'toestand' zou bevinden??
een vriendin vertelde gisteren nog dat ze een paar maanden geleden (toen ze nog niet wist dat ik zwanger was) al haar zwangerschapskleren heeft weggedaan. want ze dacht nog bij zichzelf dat het voor mij toch nooit ging kunnen dienen.

halfweg àl maar voor ons is het eigenlijk 'nog maar' halfweg. we zijn nog allebei zoooo angstig... we houden er nog altijd rekening mee dat we kunnen bij de ongelukkigen zijn bij wie het alsnog foutloopt. we hebben al een naam voor ons kindje maar we betrappen er onszelf op dat we die zelden of nooit uitspreken. precies of we willen de band niet onnodig sterk maken.
ik wilde eigenlijk het bezoek aan de drukker en het maken van de geboortelijst zolang mogelijk uitstellen, voor diezelfde reden, maar de zwangerschapsperikelen van een collega hebben me een beetje gedwongen om er toch al in te vliegen. zijn vriendin is onverwachts opgenomen in het ziekenhuis, 7 maanden zwanger. haar vliezen zijn al gebroken.
stel je voor dat dit ons ook te wachten staat en ik heb nog niks geregeld... een extra stressfactor die je op zo'n moment wel kan missen denk ik.

'je moet ervan genieten' heb ik ondertussen alweer meerdere keren moeten horen. ik wou dat ik het kon.

ik las gisteren dit artikel. de waterlanders zijn niet uitgebleven. het is een pijn die ik zal blijven meedragen.

't is officieel

2010-09-27T19:57:00.002+02:00

ik mag binnenkort overschakelen van hot wheels naar barbie: we krijgen een dochter.
je moet al een serieuze rot in het vak zijn om die echo te kunnen vertalen naar een meisje maar de dokter is er nu 100% zeker van (en we gaan er van uit dat hij al héél veel ervaring heeft op dat vlak :)).
voor de rest was alles in orde. de afmetingen waren perfect op schema, niet te groot, niet te klein. ze zat ondersteboven, dat betekent volgens mij dat het meestal de handjes zijn die ik voel duwen. ze zal mijn lange vingers hebben :).

gisteren heb ik te vroeg gejuicht als het over de kwaaltjes gaat. ik ben deze morgen naar de huisarts mogen gaan omdat ik bij momenten met moeite kon stappen door de rugpijn. blijkt dat ik al goed last heb van bekkeninstabiliteit. hopelijk brengt de kinesist wat verlichting...

she moves in her own way

2010-09-26T10:36:00.003+02:00

van een beweeglijke baby gesproken! bij het minste dat ik me wat vooroverbuig aan m'n bureau krijg ik direkt een sessie gestomp en geduw totdat ik me terug rechtzet. 't zal een vinnig ding zijn denk ik, amai :).
deze morgen, toen ik al wakker was maar nog wat bleef liggen in bed, was ze weeral aan het stampen (of boksen). en dit keer kon ik het al voelen aan de buitenkant. zo'n goed gevoel dat dit gaf, die kleine duwtjes tegen m'n handen!
goed nieuws voor papa en broer natuurlijk.
morgen terug naar de gynaecoloog. in principe zullen we dan zeker weten of het een meisje wordt (en zal ik weten of ik die kleertjes terug moet verkopen :))

voor de rest zo goed als geen last van kwaaltjes. behalve af en toe wat rugpijn merk ik wel dat ik zeer snel buiten adem ben en dat mijn benen precies 100kg wegen. op het werk hebben we een lift maar zolang ik niet uitgeput op de grond val blijf ik de trap nemen. zo heb ik toch nog iets van beweging.

90-10

2010-09-07T19:39:00.006+02:00

na een lange werkdag waarbij ik elke minuut van de klok gezien heb, was het dan gisteren eindelijk weer zover: een bezoek aan mijn beste vriend mister echo-machine.
het begon zeer goed: we zagen een kloppend hartje. voor ons het voornaamste.
voor de rest hebben we eigenlijk niet veel meer gezien behalve een ruggengraat en een stel hersentjes. sjareltje zat namelijk met de rug gekeerd naar ons én met de beentjes opgetrokken. bijgevolg was het geen sinecure om te gaan ontdekken of het een meisje of een jongen wordt.
toen de gynaecoloog na een kwartier bijna opgaf kreeg hij ineens iets in beeld waarvan hij zei: dit zouden wel eens gezwollen schaamlippen en een clitoris kunnen zijn.
we zagen duidelijk twee witte streepjes met daartussen een derde, lichter streepje.
90% zeker is hij ervan. dat lijkt me toch al een redelijk statement dan!
ook al had ik geen voorgevoel wat het geslacht betreft, ik ben er precies toch van verschoten dat het waarschijnlijk een meisje wordt.
nagels lakken en haar vlechten, het zal een aanpassing zijn na een voetballend skatertje in huis :). maar ik ben blij hoor, don't get me wrong!
het is ook al sedert enkele dagen dat ik bijna elke avond beweging voel. zoooo geruststellend! door die geruststelling ben ik direkt ontspannen en geraak ik veel gemakkelijker in slaap. dat was tot nu toe echt een probleem want ik ben een buikslaper (inclusief kussen op m'n hoofd). op je rug moeten slapen is een hel in dat geval.
het komt allemaal goed :)

zoveelste d-day

2010-09-05T08:35:00.002+02:00

morgen is het weer zo ver: we mogen op controle bij de gynaecoloog. EINDELIJK!
ik ben weer meer ongerust geweest dan iets anders. je moet ervan genieten zeggen de mensen dan. tjah, dat zou ik heel graag doen maar ik heb het niet in de hand helaas.
met die angelsound hoor ik alleen m'n eigen hartslag en het gerommel in m'n darmen, ik weet daar alleen mee dat ik zelf nog in leven ben. ik wil weten of die kabouter leeft! grrrrr!
waar ik me aan vastklamp is het feit dat m'n buik verdikt. maar aan de andere kant denk ik dan ook, stel dat het hartje opeens stopt met kloppen dan valt die buik ook niet direkt als een pudding in mekaar dus ja...
'k heb zelfs de moed niet om het nieuws al aan de grote klok te hangen, je weet maar nooit dat het nog foutloopt..
het wordt een lange, zenuwslopende werkdag morgen. om 17h worden we verwacht.

wedding bells

2010-08-28T19:52:00.003+02:00

om een buitenlands kindje te kunnen adopteren moet je getrouwd zijn. daarom hebben wij een tijdje geleden een datum vastgepind om te trouwen.
die datum was gisteren. sedert gisteren ben ik dus officieel mevrouw T. :).
gezien de adoptie hoogstwaarschijnlijk niet meer doorgaat was het trouwen niet noodzakelijk meer maar we wilden er toch mee doorgaan want eigenlijk is het ook omdat we mekaar graag zien ;).
we hebben niet alleen genoten van ons feestje maar ook van de vele lieve attenties van vrienden en collega's.
net zoals het (nog altijd) raar en ongeloofwaardig aanvoelt om zwanger te zijn is het ook een zotte gedachte dat ik zwart op wit van straat ben :)

het tij keert nog meer

2010-08-18T19:22:00.005+02:00

gisteren hadden we de o-zo-belangrijke 12 weken echo (al ben ik bijna 13 weken) en oef, alles was in orde.
dat wereldwonder is ondertussen al 7cm, 2cm gegroeid op anderhalve week tijd. niet moeilijk dat ik mezelf hier vooruitsleep wegens alarmerend laag energiepeil.
pas op, ik klaag niet hoor, integendeel. al hing ik hele dagen met m'n hoofd in de wc-pot, ik zou er nog mijn glimlach niet bij verliezen.

ondanks het geruststellende nieuws hadden we toch geen zo'n goed gevoel bij de consultatie. de dokter was om te beginnen anderhalf uur te laat. hij was slechtgezind en heeft de echosessie rap rap afgerammeld, we hebben met moeite armpjes en beentjes gezien.
wij kijken al zolang uit naar dit moment, zitten daar 90 minuten in de wachtzaal onze vingers op te vreten van de zenuwen en dan sta je ineens terug buiten voor je 't goed en wel beseft. we hadden ons dat moment toch wel wat anders voorgesteld.

het was normaal gezien de bedoeling dat ik tot half oktober naar dokter decleer zou gaan om daarna 'over te schakelen' naar mijn gyne dicht bij huis. maar we hebben gisteren besloten om vanaf de volgende consultatie reeds te veranderen.
die andere gyne is dichter (op 10 minuten van hier), goedkoper en vooral: hij neemt al de tijd!
niet echt loyaal tov decleer maar ey, die zal dat nooit beseffen. bij hem is dat bandwerk, voor hem zal dat niks uitmaken als daar nu eentje meer of minder komt.

we zijn nog altijd niet bekomen van de chance die we hier hebben tegenwoordig, gisteren kreeg ik nog goei nieuws. de creche naar waar mijn voorkeur uitging belde om te zeggen dat ze plaats hebben voor ons sjareltje. je moet weten, waar wij wonen mag je al blij zijn dat je opvang vindt nét voordat je terug begint te werken. een ongelooflijk grote zorg minder. waar hebben we dat aan verdiend??

in principe mag/kan ik dus nu beginnen genieten... ik zal proberen

ps: je zal het vandaag ook wel gehoord hebben (je moest al serieus doofstom zijn om eraan te kunnen ontsnappen): T.H. is weer zwanger.
'in het voorjaar zijn wim en ik beginnen praten over een tweede kindje'

in het voorjaar. we zijn half augustus en ze is al 12 weken ver. *zucht*

empathie

2010-08-15T09:16:00.003+02:00

weet je dat ik me nog altijd veel verwanter voel met mijn ex-lotgenootjes dan met zwangere vrouwen. eigenlijk is het simpel: ik voel me niet verwant met andere zwangeren. als ik bolle buiken zie lopen dan heb ik het er nog altijd even moeilijk mee, direkt een steek in m'n maag en mijn hoofd die langzamerhand een groen tintje krijgt van jaloezie.
klinkt misschien onbegrijpelijk maar ik denk dat het gewoon tè diep zit.ik kan me momenteel niet voorstellen dat het ooit anders zal zijn. misschien ga ik er telkens van uit dat die anderen er 'niks' hebben moeten voor doen, dat het altijd 'direkt prijs' was zoals ik vorige week weer eens moest lezen in een kranteninterview met een ex-lid van een BV-trio.
ondertussen kan ik de ronding van m'n buik niet meer echt camoufleren maar ik voel me ambetant als ik tussen het volk loop. ik wil de anonieme, onvruchtbare vrouwen die ik tegenkom de ogen niet uitsteken en hen hetzelfde gevoel geven als ik heb bij het zien van een bevrucht exemplaar.
aan de andere kant wil ik ook een hoopsprankel betekenen voor de ex-lotgenoten, het bewijs dat het geheel onverwachts toch kan. ook al had je er zelf niet meer op gerekend.
hoeveel mensen hebben mij niet gezegd dat het goed was om te stoppen met de behandelingen, dat het ineens wel zou lukken zonder dat ik het besefte. je kunt je niet inbeelden hoe kwaad ik ben geworden bij zo'n domme uitspraken.
maar nu blijkt het inderdaad zo te zijn gegaan. is het omdat we er ons bij neergelegd hadden of is het puur toeval? een supersonische spermacel met popeye-allures die ineens de kop opstak en besloot om het heft in handen te nemen?
wie zal het zeggen?
de gedachte dat we een kindje gaan adopteren is er nog altijd bij mij maar ik moet eerlijk toegeven dat het ondertussen al een stukje op de achtergrond is geraakt. ik vind het te vrijpostig om nu al te denken dat alles perfect zal verlopen en dat adoptie voltooid verleden tijd is. we hebben de procedure nog niet stopgezet in elk geval.

van een wonder gesproken...

2010-08-12T22:09:00.003+02:00

dit is geen grap maar de realiteit: ik ben zwanger, 12 weken al ondertussen! :D
zomaar, plots, onverwachts. wie had dit kunnen denken??
het begon met een blaasontsteking (toen was ik al 4 dagen overtijd maar geen eurocent die viel). ik moest medicatie nemen maar in plaats dat ik me beter begon te voelen werd ik elke dag maar mottiger en mottiger.

5 dagen later (9 dagen overtijd ondertussen) lag ik 'doodziek' in m'n bed toen jonathan de knoop doorgehakt heeft en naar het kruidvat gereden is om een zwangerschapstest te kopen.
nonchalant heb ik de test uitgevoerd en tot mijn grote verbazing kwam er een tweede streepje tevoorschijn. waarom was ik zo verbaasd: ik voelde me absoluut niet zwanger. al die andere keren had ik van de eerste seconde pijnlijke borsten maar dat heb ik nu nog altijd niet. en die borsten waren voor mij toch een beetje de zwangerschapsbarometer :).

soit, 2 dagen later naar dokter decleer: alles ok, zelfs al beginnende hartslag.
2 weken later 2de echo: duidelijke hartslag. toen begonnen we al meer hoop te krijgen op een goede afloop want zover, 8 weken, waren we nog nooit geraakt.
toen zijn we op reis vertrokken en daar heb ik me redelijk rustig kunnen houden. ik was wel ongerust op de dagen dat ik me minder zwanger voelde maar gelukkig was dat de dag nadien telkens terug in orde.

onze volgende afspraak is op 17 augustus maar intussentijd ben ik al 2 keer in paniek naar een andere dokter geweest wegens verlof van decleer.
de eerste keer op 10 weken: 3D echo, alles ok.
en de tweede keer op 11 weken: daar hebben we met tranen in onze ogen kunnen genieten van een spartelend kindje, met een neusje, handjes, voetjes, alles wat eraan moest hangen hing eraan.

weet je, ik kan het nog altijd niet geloven. na de laatste echo leek alles zo echt, voor eventjes. maar een paar dagen later begin ik toch weer te piekeren, zou dat murmeltje nog leven?

en omdat het nogal gênant is (én kostelijk) om iedere week op de spoedafdeling te gaan zitten, heb ik mezelf een angelsound aangeschaft. dat is een doe-het-zelf-dopplerapparaatje waarmee je de hartslag van je kindje kunt zoeken en beluisteren.
maar het is nog te vroeg, ik hoor nog niets. voorlopig moet ik nog aftellen naar dinsdag voor de volgende geruststelling. maar het zal in orde zijn, ik heb er vertrouwen in.
nooit gedacht dat ik luidop zou kunnen verkondigen: ik ben zwanger!

game over

2010-02-21T09:35:00.002+01:00

we stoppen ermee. dit zoveelste miskraam was er teveel aan. we hebben besloten om vanaf nu te leven ipv geleefd te worden.
zoals we ons nu voelen is de beslissing radicaal en definitief.
misschien krijgen we ooit een rare kronkel in ons hoofd waardoor we op onze beslissing terugkomen maar ik denk het niet.

bedankt aan iedereen die ons gesteund heeft in onze moeilijke momenten!

l'histoire se répète

2010-02-17T09:32:00.002+01:00

alles zag eruit zoals het er had moeten uitzien: een mooi gevormd vruchtzakje, een piepklein foetusje maar geen hartslag...:'(
ik wist het nochtans maar geconfronteerd worden met dat kleine wezentje die daar stilletjes zat te niksen voelt toch weer aan alsof je naakt in een bad met ijswater wordt gesmeten.
verbazingwekkend hoe ik mezelf weer, met het verstand op nul, door een mist van tranen, 40km lang naar huis geloodst heb.

vrijdag curretage.

*zucht*

tik tok

2010-02-13T18:22:00.002+01:00

woensdagmorgen mag ik terug naar de dokter voor een echo. gisteren heb ik gebeld met hem. het feit dat het bloedverlies beperkt is gebleven, is hoopgevend zegt hij.
stel dat het vruchtje nog leeft dan ben ik tegen woensdag 6 weken en 4 dagen en zouden we een hartslag moeten kunnen zien.

ik was de laatste dagen eigenlijk wat meer gerustgesteld over de afloop. ik heb duidelijk meer uitgesproken symptomen maar gisteren ontdekte ik iets op de bijsluiter van die progesteronspuiten:
'nebenwirkungen: in einzelfällen kann es zu leichtem spannungsgefühl in den brüsten kommen'
op dat moment realiseerde ik me dat ik mezelf weer vanalles aan 't wijsmaken ben. gegarandeerd ben ik weer zo'n 'einzelfal'. hoe zou het ook anders kunnen, met al mijn chance.

ik wacht met een gelaten gemoedstoestand af tot we woensdag zijn.

weet je, ik heb mijn grens bijna bereikt denk ik. ik ben heel dat circus zo beu. zo moe.
ik kan niks meer verdragen. ik barst uit m'n kleren van de kilo's die eraan vliegen. 5 uur nadat ik m'n haar gewassen heb is het weer vettig. ik voel me lelijk en dik, echt waar.

heeft iemand toevallig een glazen bol over die ik eventjes zou mogen lenen...?

de onzekerheid blijft

2010-02-09T20:25:00.002+01:00

Jonathan hier, S. moet blijven platliggen in haar zetel.
Deze morgen op de echo was te zien dat het vruchtzakje nog intact was (om een hartslag te zien, is het nog te vroeg) maar er zat ook een grote bloeduitstorting. Vandaar het bloedverlies dus. Ofwel verteert die bloedklonter en kan het vruchtje blijven groeien (als het nog leeft) ofwel scheurt die klonter los en trekt die het vruchtzakje mee.
Ze moet nu ook om de 2 dagen een progesteron-inspuiting krijgen ter ondersteuning.
Daarnet met Decleer gebeld om te weten hoe het met het hcg-gehalte staat: 290 ongeveer. Dat klinkt niet goed maar de dokter zegt dat dit voor een stuk te verklaren is door de meting van 2 verschillende labo's. Het kan ook zijn dat het vruchtje zich herpakt en uiteindelijk toch blijft groeien.
"Het kan", "het kan"... erg rooskleurig ziet het er niet uit maar we koesteren nog altijd een klein beetje hoop.

het mag niet zijn

2010-02-08T08:32:00.002+01:00

heel het weekend heb ik doorgebracht zonder ook maar 1 minuut het gevoel te hebben zwanger te zijn. deze morgen bij het opstaan is mijn vermoeden bevestigd: bloedverlies.
ik moet heel de dag platliggen en extra utrogestan nemen en morgen naar de dokter voor een echo. dat platliggen is nog een laatste reddingspoging maar mijn intuïtie weet al een paar dagen dat het afgelopen is.

paranoia²

2010-02-05T18:02:00.002+01:00

ik ben deze morgen weer naar de huisarts geweest voor een bloedtest.
en guess what: m'n hcg is verdubbeld sedert woensdag! perfect op schema, van 243 naar 492.
nu ben ik toch iets geruster en zal ik toch een beetje kunnen genieten van m'n weekend. nee, nu laat ik geen bloed meer nemen vooraleer ik naar m'n echo-afspraak van woensdag ga.
niet zwanger geraken is ultra stressy maar deze periode moet niet veel onderdoen, echt waar. ik ben nog geen enkel moment écht blij kunnen zijn. ik ben gedoemd om paranoia te blijven denk ik.

toch goed?

2010-02-03T18:21:00.002+01:00

mijn hcg is gestegen van 70 naar 243. meer dan verdubbeld dus op ongeveer 48h. de huisarts en de vrouw van dr decleer zeggen dat dit perfect is. in theorie is dat inderdaad een zeer goeie evolutie maar ik ben nog altijd niet gerustgesteld.
ik heb er nog altijd een heel slecht gevoel over. waarom doen mijn borsten dan minder pijn? waarom was ik gisteren misselijk en vandaag niet?
het wordt een helse week. ik hang niet meer aan mekaar van de zenuwen.
help!

paniek

2010-02-03T10:42:00.003+01:00

ik ben gisterenavond gaan slapen met het gevoel dat m'n zwangerschapssymptomen verminderd waren. 1000 keer wakker geweest vannacht, al piekerend en woelend. deze morgen nog altijd hetzelfde gevoel. ik ben impulsief naar de huisarts gereden voor een bloedtest. om 18h weet ik of m'n hcg (genoeg) gestegen is sedert maandagmorgen.
hopelijk zijn al m'n tranen van deze morgen voor niets geweest maar ik vrees ervoor...

YES!

2010-02-01T21:34:00.002+01:00

ik durf het bijna niet luidop te zeggen maar ik heb een positieve zwangerschapstest!

toen de dokter het goeie nieuws vertelde kon ik de eerste ogenblikken geen woord uitbrengen. ik zit hier te rillen en te trillen van de zenuwen.

maar ondanks alles blijf ik met m'n voeten op de grond. ik ben al veel keren zwanger geweest dus de kans dat het weer een miskraam wordt is niet onrealistisch. maar het is een goed begin. ik moet positief blijven en hopen op een goeie afloop.

volgende week woensdag een eerste echo :D.

nog een geluk dat

2010-01-28T22:05:00.002+01:00

ode aan mijn 6 ongeboren engeltjes:

zoals met de gek uit het grapje
die zich voortdurend met een hamer
op het hoofd sloeg, en naar de reden gevraagd, zei:
'omdat het zo prettig is als ik ermee ophou' -
zo is het een beetje met mij. ik ben ermee opgehouden
je te verliezen. ik ben je kwijt.

misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk.
misschien is geluk: nog een geluk dat.
dat ik aan jou kan terugdenken, bv.,
in plaats van aan een ander.
(herman de coninck)

down downer downst

2010-01-28T21:30:00.006+01:00

wat een klotedag.

een collega die nog maar een maand of 3 terug is uit zwangerschapsverlof loopt daar alweer rond met een zwangere buik. ik dacht dat ik door de grond ging zakken van moedeloosheid, echt waar!

pff, ik heb ineens het gevoel dat het weer niet gelukt is. tot gisteren had ik redelijk wat pijn in m'n borsten maar sedert vandaag is dat precies een stuk verminderd. het kan ook het effect zijn van de pregnyl, ik weet het niet maar ik heb er geen goed oog in. ik zie het niet meer zitten want het begint er echt hopeloos uit te zien. uit frustratie een paar schoenen gekocht.

mijn terugbetaalde ivf-pogingen zitten er bijna op. en wat dan? dan loop ik voor de rest van m'n dagen rond met die knagende pijn, dat onvervulde verlangen.
als het nooit lukt dan zou ik graag adopteren. het duurt ook heel lang, het kost veel geld maar je bent 100% zeker dat er ooit een kindje komt.
maar jonathan wilt niet... hij is niet te overtuigen... :-(

13 dagen geduld

2010-01-19T14:50:00.003+01:00

voilà se, de onbevlekte ontvangenis is gebeurd. twee 8-cellige topembryo's waren het. eentje afkomstig van icsi, eentje van ivf.
van die overige 4 zijn er maar 2 overgebleven die goed genoeg waren om in te vriezen.
uiteindelijk was er vandaag zelfs nog een 7de bijgekomen maar die was daarnet nog maar 2-cellig, veel teveel achterop om nog in te vriezen.
nu is het weer wachten, tot 1 februari. ondertussen hou ik me wel bezig met utrogestan en 2 keer een pregnylprikje maar voor de rest is het weeral een kwestie van geduld uitoefenen.
may the force be with us!

promo 5+1

2010-01-18T12:42:00.003+01:00

allé, de ivf-goden zijn ons toch nog een beetje goedgezind: er is 1 embryo bijgekomen *glunder*
transfer morgen om 10h15.

resultaten

2010-01-17T16:30:00.002+01:00

here we go:
van de 13 eicellen waren er 11 goed: positief.
5 zijn behandeld met icsi. resultaat: 3 embryo's --> positief.
6 zijn behandeld met ivf. resultaat: 2 embryo's --> teleurstellend.

het kan wel zijn dat er ondertussen toch ivf'ers zich beginnen delen zijn. er wordt nl niet constant gecheckt hoe het ermee zit.
morgen mag ik terugbellen voor meer nieuws.

voorlopig hebben we dus 5 goeie embryo's, ik had er meer verwacht....

lucky number?

2010-01-16T19:16:00.003+01:00

er is vandaag een klein wondertje geschied: ik werd onder narcose gebracht met de gedachte van nadien te horen te krijgen dat er zo'n 7-8 follikels zouden weggenomen zijn. wel, ik werd wakker en zoals altijd was mijn eerste woord 'hoeveel...?'. en tot mijn grote verbazing kreeg ik te horen: 13.
dertien!! :-D
ik heb de dokter niet meer gezien maar blijkbaar hebben nog heel wat van die kleine follikeltjes een serieuze groeischeut gekregen. ik weet ook wel dat het helemaal niet zeker is dat ze alle 13 rijp waren maar het is toch positief.
gezien de grote hoeveelheid en het goeie spermastaal liet de laborant weten dat ze dit keer toch weer een aantal eicellen gaan bevruchten via ivf. de rest via icsi.
morgen om 14h mag ik bellen om te weten hoeveel babys-in-spé er geproduceerd zijn.
oeeeeeh spannend!

pre-punctiedag

2010-01-15T20:11:00.002+01:00

geradbraakt ben ik. alsof ik gestruikeld ben in het industriepark terwijl er net een grote camion op me afkwam, zo voel ik me :-). en moe!
maar het is vooral die rugpijn die me parten speelt.
volkomen normaal zegt dokter decleer. je eierstokken zijn verbonden met de spierbanden van de lage rug. en gezien die nu relatief veel wegen door al dat gekakel die ze dragen, rekken ze die spieren uit. vandaar de pijn.
gisteren hebben we gezien dat nog zo'n 8 follikels goed blijven groeien zijn. de rest is achterop gebleven en zal onbruikbaar zijn (en dat waren er toch redelijk veel!)
gisterenavond laat heb ik pregnyl gespoten en deze morgen nog naar aalter gereden voor een laatste bloedafname.
morgen om 9h afspraak in het jan palfijn gent voor de punctie. de 4de.
en hooooooooooopelijk de laatste!

meer is beter

2010-01-11T13:16:00.002+01:00

dit keer heb ik iedere avond 300 eenheden gonal-f gespoten in plaats van de gebruikelijke 150. en het heeft geloond: minstens 10 follikels! ik heb wel redelijk veel last van rugpijn maar dat geeft niet, ik ben blij met de goeie oogstvooruitzichten.
nu nog 2 dagen gonal-f spuiten en woensdagavond 4 flesjes menopur. donderdagmorgen nieuwe echo. heel waarschijnlijk zal de pickup voor dit weekend zijn en de terugplaatsing voor dinsdag. als alles loopt volgens plan uiteraard.

to be continued.

'k heb mijn wagen volgeladen....

2010-01-05T20:42:00.002+01:00

zondagavond is het er dan toch van gekomen, de orgametril was eindelijk uitgewerkt.
deze morgen naar aalter gereden voor een bloedafname en daarnet heb ik groen licht gekregen van dr decleer z'n vrouw om vanavond opnieuw te mogen starten.
ik was weer serieus geladen deze morgen met hormonendoosjes. de frigo van alex vercauteren in de tijd was waarschijnlijk niks in vergelijking met de mijne :D.
sebiet, na mijn glas wijn, zal ik m'n eerste shot zetten. het is met een diepe zucht...

maandagmorgen eerste echo.

mogelijke bijwerkingen orgametril

2009-12-30T19:31:00.003+01:00

zaterdag was mijn laatste orgametril-dag. volgens decleer zou ik de dag nadien ongesteld worden. volgens de bijsluiter 'binnen de 3 dagen'. en volgens een andere internetbron 'binnen de 2 à 3 dagen'.
we zijn vandaag bijna aan het einde van de 4de dag en guess what?
inderdaad, nog geen druppel bloed te zien.. :-s

als het morgenochtend nog steeds niks is dan zal ik hem toch eens opbellen.

meestal ben ik zo voorspelbaar als de bijsluiter, dit keer duidelijk niet!

wat als het nooit lukt?

2009-12-21T22:50:00.002+01:00

wat als het nooit lukt?
moet ik dan de rest van m'n leven een pijnscheut in m'n hart voelen als ik een zwangere vrouw zie lopen? en de rest van m'n leven huilen als ik weer maar eens moet aanhoren dat er een kennis zwanger is of net bevallen is?
als het bij ons niet lukt dan zal ik voor altijd met dat verdriet rondlopen, dat gaat toch niet??
dat is mijn grootste angst. en die angst wordt alsmaar realistischer.

ik kreeg vandaag een smsje van iemand die mij met heel veel uitroeptekens meldde dat ze voor de 5de keer oma geworden is. daardoor heb ik ineens weer het gevoel dat het uitzichtloos wordt.
kweken als konijnen, bandwerk, hoe wordt dat nog omschreven?

met m'n smoel op de feiten gedrukt worden, zo zie ik het.

ja hoor, ik leef nog =)

2009-12-17T20:27:00.002+01:00

het doet raar om ineens weer te bloggen, zo lang geleden! tjah, ik had niet veel te vertellen natuurlijk wat icsi en aanverwante termen betreft. ik heb mezelf een pauze gegund en het heeft me goed gedaan. het is zo moeilijk om de beslissing te nemen van eventjes te stoppen maar ik raad het iedereen aan. je krijgt de mogelijkheid om eens een 'normaal' leven te leiden, zonder al dat geloop en gestress. en wat dokter decleer zegt is waar: het is absoluut niet aangenaam om dan uiteindelijk helemaal psychisch dolgedraaid en met een slechte relatie zwanger te geraken.
soit, de stop was een goeie beslissing maar het geraakt tijd dat ik terug in roulatie ben. daar ben ik me gisteren zeer erg bewust van geworden toen ik in ikea rondliep, omringd door een kudde 12-maand zwangere trutten met al hun oooh's en aaah's bij het zien van een pluchen beer (nee ik neem m'n woorden niet terug, voilà)..

tijdens mijn pauze heb ik wel slecht nieuws te verwerken gekregen: bij mijn tante (die een beetje mijn surrogaatmoeder is) is de verschrikkelijke diagnose van longkanker vastgesteld... ze heeft ondertussen al 2 keer chemo gekregen en na de 3de keer volgt er een scan waardoor we zullen weten of de behandeling al dan niet aanslaat. fingers crossed.

deze morgen zijn we terug naar dokter decleer geweest, om m'n schema op te halen voor de volgende poging. in principe zou ik volgende week moeten herbeginnen (want ik verwacht elk moment m'n regels) maar dat gaat niet want met de feestdagen zitten ze met een personeelsgebrek in het ziekenhuis, tot grote ergernis van de dokter..
maar geen nood, ik neem nu tot en met 27 december elke dag 3 keer orgametril en dat moet ervoor zorgen dat mijn regels uitgesteld worden.
ergens half januari dan zal ik mogen gaan voor m'n pickup. de 4de al.

can't wait!

ooh ja, nog een tip: zeg ajb niets in de trant van '2010 wordt jullie jaar'. je doet me daar geen plezier mee want ik heb dit van 2007, 2008 en 2009 ook moeten horen en niks van al die voorspellingen is uitgekomen. bedankt voor de bereidwillige medewerking :p

onfeilbare intuïtie (spijtig genoeg deze keer)

2009-10-15T12:28:00.003+02:00

de transfer is niet doorgegaan: 1 embryo heeft het ontdooien niet overleefd en het andere is vannacht gestopt met delen... :'(
deze morgen ben ik opgestaan met een slecht voorgevoel. 'k heb dan bewust een kwartier te vroeg gebeld naar gent zodanig dat ik nog op een aanvaardbaar uur kon toekomen op het werk in het geval de transfer niet zou doorgaan.
dus ja, om 9h zat ik aan m'n buro. met een draak van een humeur. en het feit dat m'n verantwoordelijke zich totaal niet afvroeg hoe het kwam dat ik daar ineens toch zat heeft er ook geen goed aan gedaan.

nu is het voor een tijd gedaan. ik ben op, heb rust nodig. het is een lange pauze nemen of kans lopen om intens bevriend te geraken met mr prozac.

oordoornen

2009-10-13T18:25:00.002+02:00

sedert gisterenavond loop ik rond met 4 piepkleine naaldjes in m'n oorschelp. de acupuncturiste heeft dat er vakkundig in 'geschoten'. deze naaldjes dienen om belangrijke energiebanen non-stop te stimuleren, ter voorbereiding van de embryotransfer. binnen 1 à 2 weken vallen die vanzelf uit m'n oor.

heet dat dan extreme acupunctuur? :o)

nog 5x slapen

2009-10-10T18:56:00.004+02:00

ik heb er weer heel wat litertjes diesel doorgejaagd deze week. dinsdag, vrijdag en vandaag naar aalter gereden voor een echo.
deze morgen waren mijn follikels dan eindelijk goed qua grootte zodat ik vanavond pregnyl mag spuiten. dit betekent een eisprong maandagmorgen en donderdagmorgen naar gent voor de terugplaatsing van de 2 eskimootjes. hopelijk zijn het er 2, donderdagmorgen pas zal ik weten of ze alletwee de ontdooiing zullen overleefd hebben.

met m'n chinese kruiden gaat het niet zo goed. dat zijn van die mottige, ongladde pillen waarvan ik er 24 op een dag moet nemen! niet met de maaltijd dan nog. die pillen zijn een maaltijd op zich in mijn ogen en ze stinken nog op de koop toe.

the chinese to the rescue

2009-10-04T12:02:00.002+02:00

ondertussen ben ik weer in de running voor een cryo-poging. morgen laatste dag clomid en dinsdag echo.
ik heb nu ook chinese kruiden gekregen van de acupuncturiste die de innesteling zou moeten bevorderen. ja ik weet het, op den duur doe je àlles. maar ze zeggen toch: baat het niet dan schaadt het niet.

pff, zonet ruzie gehad met m'n nonkel.. en ik kan al niet veel verdragen de laatste tijd..

pijnlijke woorden..

2009-09-25T20:15:00.003+02:00

...daarnet aan de telefoon: er is een zwangerschap geweest, helaas van korte duur. mijn hcg-waarde is gedaald. het 5de miskraam is een feit.

deze morgen hebben we mijn vermoedens uitgebreid besproken tijdens de consultatie. de dokter zei dat ik gelijk kon hebben maar dat er toch nog kans was op een positief resultaat. blijkbaar heb ik onbewust toch nog wat hoop gekoesterd want dit telefoontje heeft me weer uit m'n lood geslagen..

maandag ga ik terug werken, kwestie van de kerk in het midden te houden. ik kan niet beloven dat het met veel vreugde zal gepaard gaan..

dubieuze uitslag

2009-09-23T10:21:00.002+02:00

gisterenavond om 22h20 (!) telefoon gekregen van mevrouw decleer (dokter zat in het buitenland) met het resultaat van de zwangerschapstest.
de uitslag is onzeker. mijn hcg-gehalte is te laag om goed te zijn en te hoog om te kunnen zeggen dat het negatief is. ik moet nu m'n medicatie blijven nemen en vrijdag een nieuwe bloedcontrole laten doen.
maar ik weet het resultaat eigenlijk al. de pijn in m'n borsten is aan het minderen..
de symptomen zijn er, ik had al redelijk wat hoop gekregen maar dat hoopgevend gevoel is alweer snel aan het wegebben.
vrijdag meer nieuws dus.

september blues

2009-09-18T18:02:00.004+02:00

we zijn alweer september. september is voor ons een symbolische maand. het is telkens de 'verjaardag' van onze kinderwens. de 3de dit keer.
3 jaar geleden was ik zwanger van wat nadien ons 1ste miskraam zou worden.
3 jaar waarin ik geen nieuwe broek durf kopen (want stel dat ik binnenkort zwanger ben, dan kan ik er niet meer in). 3 jaar waarin ik niet durf te solliciteren voor een andere job (want stel dat ik dan direct moet melden dat ik zwanger ben). 3 jaar waarin ik na elke eisprong denk bij mezelf 'zou ik wel een glaasje wijn drinken?' (want stel dat ik zwanger ben, dat is niet goed voor het embryootje). 3 jaar waarin we geen sneeuwvakantie durven boeken (want wie weet ben ik tegen dan zwanger en snowboarden met een baby in m'n buik is te gevaarlijk). en zo kan ik nog een tijdje doorgaan.
3 jaar waarin ik collega's en vriendinnen weet bevallen die later 'begonnen' zijn dan wij. sommige van die kinderen gaan bijna naar school.
al 3 jaar staat ons leven stil. wij leven per 2 weken, van eisprong naar maandstonden en omgekeerd. het heeft een invloed op alles, op je relatie, op je werk, op je gemoed, op je lichaam, op je sociaal leven, op je vriendschappen. we hebben er al veel voor opgeofferd. maar je hebt dit ervoor over, we hebben er ons bij neergelegd dat dit de tol is van het willen zwanger geraken (én zwanger blijven). het is een struggle. een struggle die ik beu aan 't geraken ben. heel erg.
ik heb een slechte dag, met downs en downers.
het woord adoptie begint weer door m'n hoofd te spoken..

het enige positieve dat we hieruit al gehaald hebben is de wetenschap dat we een sterke relatie hebben. als je samen door zoiets geraakt dan geraak je door alles! en zeker als je bedenkt dat we in die bewuste september, 3 jaar geleden, nog maar 6 maanden samen waren.

het bleitmonster

2009-09-11T11:27:00.003+02:00

het zwarte bleitmonster heeft weer maar eens toegeslagen. dit keer zit ik er mentaal door vrees ik. deze morgen ben ik naar de huisarts geweest (gaan bleiten) en ze vindt het absoluut noodzakelijk dat ik een tijdje thuisblijf. ik kon me eigenlijk toch niet meer concentreren op m'n werk, alles was teveel.
ze heeft me ook doorverwezen naar een accupuncturiste die zich ook bezighoudt met vruchtbaarheidsproblemen. al een tijdje was ik op zoek naar eentje in m'n buurt maar zonder resultaat. accupunctuur zal helpen om te ontspannen maar kan ook een grote, positieve rol spelen in het ivf-proces. de meeste fertiliteitsartsen moedigen het zelfs aan.
zou kuisen therapeutisch werken...?

*zucht*

het wachten is weer begonnen

2009-09-09T22:11:00.005+02:00

na 90 minuten wachten heb ik uiteindelijk een goeie terugplaatsing gehad. van 2 embryo's. die 2 'rappe' waren ondertussen al 9- en 10-cellig. de andere twee, ook hele goeie, bevinden zich nu in koudere sferen (-196° celcius).
3 terugplaatsen was geen optie. wettelijk is het niet toegelaten op mijn leeftijd. mocht er dan een drieling van komen dan zit dokter decleer in de miserie. trouwens, de slaagkansen met 3 embryo's liggen maar een heel klein percentage hoger dan met 2.
over een tweeling kan ik nog enthousiast doen maar een drieling... das wat anders... :-)
22 september wordt onze nieuwe d-day

toch morgen!

2009-09-08T20:36:00.003+02:00

alle 4 de bevruchte eicellen zijn zich beginnen delen. twee ervan zijn zelfs aan de rappe kant waardoor men liever niet wil wachten tot vrijdag om ze terug te plaatsen. eentje was al 4-cellig en het andere 5-cellig. het is beter om ze morgen al in hun natuurlijke habitat over te plaatsen. de andere twee waren 2-cellig deze morgen.
die twee 'tragere' gaan ze dan invriezen. al moet ik zeggen dat het heel erg in m'n hoofd spookt om te vragen aan de dokter of hij er geen 3 wil terugplaatsen... dat zou dan een extra spannende test worden natuurlijk binnen 2 weken...

deel II

2009-09-07T21:08:00.002+02:00

7 follikels hadden we dus. 1 follikel bleek leeg te zijn en van 2 andere was de eicel niet rijp. er bleven dus nog 4 goeie eicellen over. die zijn allemaal bevrucht, via ICSI.
morgenmiddag krijg ik te horen of de 4 bevruchte eicellen zich verder gedeeld hebben en of ze van zo'n goeie kwaliteit zijn om te kunnen wachten tot dag 5 voor transfer.

boterhammen en chocomousse

2009-09-07T06:52:00.003+02:00

een relatief goeie oogst gisteren in het jan palfijn. ze hebben 7 follikels kunnen recupereren. nu nog hopen dat ze alle 7 rijpe eicellen bevatten.
de ingreep is goed verlopen. al weet ik nu wel zeker: mocht er een volgende keer komen dan mag ik NIKS eten nadat ik wakker geworden ben. ik was weer zo mottig als iets, ondanks het medicament tegen misselijk zijn dat ik gekregen had tijdens de narcose.
ik had me nochtans voorgenomen om niets te eten maar ja.. je ligt daar scheel van de honger (want je moet nuchter blijven), wat doe je dan.. het eerste woord wat ik uitbracht nadat ik m'n ogen opendeed was 'chocomousse'. en daarna 'dame blanche'. dat hadden ze helaas niet, het is een witte boterham met kaas geworden :-).

deze namiddag mag ik bellen om te weten hoeveel eitjes er bevrucht zijn.

duimen voor midweek-embryootjes ajb

2009-09-04T18:37:00.003+02:00

alles loopt perfect volgens plan. de pickup is voor zondag.
morgenochtend moet ik wel nòg eens naar aalter voor een laatste bloedcontrole..pfff..
die auto kan zelfs al zonder mij naar de praktijk rijden denk ik!
wanneer de terugplaatsing zal zijn is nog niet zeker. dit keer zou de dokter willen wachten totdat de embryo's 5 dagen oud zijn ipv 3 dagen. gezien ze dan al in een verdere ontwikkelingsfase zitten heb je meer kans op innesteling. maar... daarvoor moet de kwaliteit van de embryo's excellent zijn. en dat weten we pas dinsdag. als ze toch niet zo perfect lijken te zijn dan gaat de transfer woensdag door.
ik hoop zooooo hard dat we kunnen wachten tot vrijdag. organisatorisch gezien komt dit voor mij beter uit maar het belangrijkste is uiteraard het verhogen van de slaagkansen.
vanavond om 23h30 pregnyl spuiten. m'n buik is ondertussen alweer een zeef :-)

ratrace

2009-09-02T09:07:00.002+02:00

het was weer een heuse cross deze morgen om op tijd terug te zijn van aalter, pff..
positief is wel dat ik zeer goed reageer op de medicatie dit keer. nog 2 dagjes spuiten en dan vrijdag nog een echo. de laatste waarschijnlijk. in principe zal de pickup zondag gebeuren. stiekem had ik gehoopt op een weekdag zodat ik toch ten volle kan genieten van m'n weekend. maar ja, het is nu zo, je hebt dat natuurlijk niet in de hand.
het is de eerste keer dat ik ook pijnlijke ongemakken ondervind van de gonal-f: misselijk zijn, barstende hoofdpijn, doodmoe zijn.. ook de rugpijn begint te komen nu dat m'n buik begint te zwellen door al die groeiende ballonnetjes.
zolang ik de lucht niet inga... :-)

oogsten op zondag

2009-08-30T15:40:00.003+02:00

vrijdagnacht zijn we teruggekeerd van een zalig en ontspannend tripje naar rome. ondanks de nodige dikke buiken die we tegengekomen zijn ginder is het ons toch redelijk goed gelukt om onze gedachten wat te verzetten.
wel eventjes stress meegemaakt toen ik ontdekte dat ik te weinig gonal-f meegenomen had :-ss. de dosis voor vrijdagavond lag nog in de frigo, thuis welteverstaan... ik heb m'n prikje dan maar 's nachts gegeven bij thuiskomst, een paar uur te laat maar ik denk niet dat dit een groot probleem is.

deze morgen op controle geweest. er zaten ongeveer 9 follikeltjes, niet slecht dus. vanavond en morgen nog eens gonal-f spuiten en dinsdagavond 4 flesjes menopur + iets nieuws: cetrotide. dat is dus ter vervanging van m'n decapeptyl.

woensdagmorgen nieuwe checkup!

oh ja, die kleine peertjes aan onze perenboom waarover ik een tijdje geleden sprak, die zijn ondertussen heel hard gegroeid. loïc en ik hebben ze daarnet geoogst, een hele bak vol! hopelijk wordt het bij mij ook een interessante oogst volgende week :-).

italiaanse kweek

2009-08-25T12:00:00.004+02:00

gisterenavond telefoontje gehad van dr decleer die me groen licht gaf om te beginnen spuiten. normaal spuit ik gonal-f (eicelstimulatie) en decapeptyl (stilleggen van m'n systeem) maar om het me wat comfortabeler te maken tijdens ons reisje spuit ik voorlopig enkel gonal-f. ter vervanging van de decapeptyl zal ik binnenkort iets anders krijgen (waarvan ik de naam vergeten ben :-)).

morgenvroeg om 07h30 stijgen we op richting rome!!

the never ending story

2009-08-23T20:20:00.002+02:00

vandaag ongesteld geworden. zoals ik vrijdag reeds zei, ik had het verwacht.
morgen wordt dus geen doktersbezoek voor een zwangerschapstest maar direct voor bloedcontrole zodat ik een nieuwe stimulatie kan beginnen.
we blijven doordoen, we blijven doordoen..

smoesje mislukt

2009-08-21T13:50:00.004+02:00

ik had zoooo geen zin om deze morgen naar aalter te rijden. vooral omdat het verloren moeite is want ik heb nul komma nul zwangerschapssymptomen. 'k heb dus vanmorgen gebeld om te zeggen 'dat ik er niet ging geraken omdat m'n auto in panne stond' :-). ik zei toen ook dat ik zelf wel een urinetest ging doen maar er was geen ontkomen aan een nieuwe afspraak. door die pregnyl zal ik sowieso een positieve test doen (heb ik eigenlijk ook al zelf ondervonden, remember de foto's). ik moet dus maandagmorgen toch eens gaan. irritant eigenlijk, die verloren rit maar aan de andere kant is het wel positief dat ik zo goed opgevolgd word. in brugge is er op die 9mnd tijd geen enkele keer gesproken geweest van een zwangerschapstest. daar zijn ze van het principe: tirez votre plan. nu hopen dat mijn regels ten laatste dinsdag doorkomen want dan kan ik nog vlug naar aalter voor een bloedafname om een nieuwe icsi-poging te ondernemen. woensdag is te laat want dan zitten we in rome.

nog 7 keer slapen

2009-08-14T12:38:00.001+02:00

en dan weet ik weeral of het een ja of een nee wordt. voor het geval het een ja wordt heb ik deze morgen nog een pregnylleke gespoten ter ondersteuning.

op dit moment ben ik al ruim een half uur in verlof!!! mens ik had hier nood aan!

de strijd blijft duren

2009-08-08T20:24:00.003+02:00

een uiterst onaangename ervaring was het deze morgen.
eerst en vooral kreeg ik te horen dat er maar 1 van de 2 embryo's het ontdooiingsproces overleefd had. niet zo goed natuurlijk maar ja, 't is beter dan gene en uiteindelijk hebben we niks te verliezen.
toen begon de dokter eraan. wat over 't algemeen redelijk snel geklaard is, was deze keer een pijnlijke affaire. m'n baarmoeder zat potdicht waardoor het een gepruts werd om de catheter erin te krijgen. ze zat niet alleen dicht, ze was ook nog gekanteld. na een goeie 10 minuten proberen heeft dokter decleer uiteindelijk een akelige klemtang op m'n baarmoedermond moeten plaatsen om uiteindelijk het embryo toch veilig en wel te kunnen inbrengen. ik kan je verzekeren dat dit absoluut geen deugd deed, amai.. ik probeerde me sterk te houden maar de tranen liepen over mijn wangen.
toen het afgelopen was en ik nog wat moest blijven liggen ben ik in een serieuze huilbui uitgebarsten. ik moet waarschijnlijk al emotioneel geweest zijn zonder het te beseffen en die pijnlijke ervaring was de spreekwoordelijke druppel. ik kon alleen maar denken aan hoe oneerlijk het is dat ik daar moet liggen afzien voor iets wat bij veel koppels gisterenavond lekker gezellig in hun bed gebeurd is!!
ik heb zo van die momenten dat ik de situatie echt niet kan aanvaarden.

z(ater)-day

2009-08-03T13:29:00.004+02:00

de fostimon heeft z'n werk goed gedaan. mijn follikel leek wel een ballon op het scherm (maar was in realiteit 21mm groot, perfect)!
vanavond een pregnyltje en dan is het zaterdagmorgen de zoveelste d-day.

deze namiddag eerst een sollicitatiegesprek waarop ik me moet concentreren!

bakken sla

2009-07-31T12:44:00.003+02:00

m'n eicel is aan 't slabakken. ze is nog niet rijp genoeg. maar geen nood, ik moet 3 dagen spuiten (fostimon, weer iets anders). dit zou alles moet versnellen waardoor ik normaal gezien maandagavond pregnyl mag spuiten. maandagmorgen nog eens op controle.
als alles verloopt volgens dit plan dan zal de terugplaatsing volgende week zaterdag, 8/8, gebeuren. de avond ervoor moeten we naar een trouwfeest. op 15/2 heb ik een IUI gehad, ook de dag na een trouwfeest :-))

koudere temperaturen in zicht!

2009-07-28T18:02:00.001+02:00

we mogen tòch onze eskimootjes uit de diepvries halen volgende week!! jeej!

deze morgen bleek op de echo dat ik mijn eisprong nog niet gehad heb. bizar, dacht ik. maar de dokter zei dat het normaal is dat m’n cyclus vertraagd is. dat komt door het toedienen van de hormonen, het is een soort gewenning.
goed voor ons natuurlijk.

er is ook bloed genomen en vrijdag moet ik opnieuw een echo laten maken.

i’ll keep u posted ;-)

onverwacht lichtpuntje

2009-07-27T12:46:00.002+02:00

vorige vrijdag was mijn 'dag 10'. ik heb toen gebeld naar de verpleegster bij dr decleer (die was wèl al terug uit verlof) om te vragen of het te laat zou zijn om vandaag of morgen nog een echo te nemen. ik wist wel dat de kans miniem was maar ik wilde het toch eens vragen, you never know. ze wist het ook niet direct te zeggen maar had beloofd om er vandaag over te spreken met de dokter.
ze belde deze morgen terug om te zeggen dat ik morgen toch nog eens mag gaan voor een echo. stel dat ik nog geen eisprong gehad heb dan kunnen we normaal gezien toch nog een terugplaatsing doen van de 2 ingevroren embryo's.
grote hoop heb ik niet, het zou gewoon tof zijn mochten we onverwachts toch nog een poging kunnen doen. is het niet zo dan zal ik er niet wakker van liggen. ik had me er immers al bij neergelegd dat het nu voor een tijdje rustig zou zijn.

staking

2009-07-18T20:18:00.003+02:00

ik zal hier de komende tijd heel weinig tot niks te vertellen hebben. dit wegens het tijdelijk stilleggen van de activiteiten. ‘gedwongen’ weliswaar.

het zit zo: om onze twee ingevroren embryo’s te kunnen laten terugplaatsen zou ik op de 10de dag van mijn menstruatie een echo moeten krijgen om te zien wanneer ik m’n eisprong zal hebben. mijn ‘dag 10’ valt echter nog in de verlofperiode van dr decleer…. bijgevolg kunnen we deze cyclus niks doen.

bij de volgende cyclus is er ook een probleem (als mijn berekeningen kloppen tenminste): dag 10 ça va maar de terugplaatsing zal dan hoogstwaarschijnlijk vallen tijdens de 3 dagen dat we naar rome gaan. en als het de terugplaatsing niet is dan is het zeker een echo..

m.a.w. we zullen er pas weer voor kunnen gaan in september.

misschien is het wel goed dat we eens een pauze inlassen. ik ben zo dolgedraaid en tegelijkertijd moe, doodmoe. lichamelijk en mentaal.

eerlijk gezegd, ik begin de moed serieus te verliezen. welk mirakel kan er nu nog gebeuren dat ervoor zal zorgen dat ik nog eens mama mag worden? (ik geloof niet in god dus dat is ook al geen optie)
ik denk dat het goed is om mezelf stilletjesaan mentaal voor te bereiden op het feit dat het vermoedelijk niet meer voor ons weggelegd is. al een geluk dat we niet droomden van 2 kinderen! :-s

keep the faith?

2009-07-12T13:11:00.002+02:00

voor de verandering weeral een negatieve test...

fuck the faith!

ik doe niet meer mee

2009-07-08T20:09:00.002+02:00

met speculeren en interpreteren van eventuele 'signalen' en zogezegde symptomen. ik ben al iedere keer verkeerd geweest zodus het is beter dat ik m'n hoofdje niet nog zotter maak dan het al is.
geduld uitoefenen tot zondagavond is de boodschap.
zaterdagavond naar het optreden van madonna gaan zien in werchter en om 9h 's morgens moet ik bij dokter kaan zijn in gent. dat wordt een red bull onderweg denk ik :-).

festivalitis

2009-07-03T17:18:00.002+02:00

stel dat deze poging gelukt is en dat er momenteel iets aan 't groeien is in mijn buik dan wordt het zondag zijn/haar/hun eerste festival: werchter
:o)

the art of ICSI

2009-06-29T13:04:00.008+02:00

voilà se, de tweede 'verse' poging is een feit.
op ons verzoek heeft de dokter twee embryo's teruggeplaatst. dit geeft natuurlijk iets meer slaagkans maar uiteraard ook een kans op een tweeling. jaja, we hebben daar goed over nagedacht en we zien een tweeling volledig zitten (voor 't geval je het je afvraagt :-)). beter twee dan geen is ons motto!
onze andere twee (perfecte) embryo's gaan deze namiddag de diepvries in. hopelijk hebben we ze nooit nodig..
het alombekende wachten is nu weer aangebroken. op 12/7 moet ik gaan voor een zwangerschapstest. dokter decleer is dan in verlof, ik heb een afspraak bij z'n collega dokter kaan, in gent.

op deze foto zie je wat ICSI juist inhoudt:

rechts zie je het naaldje waarin de zaadcel zit die moet worden ingebracht. ware kunst in mijn ogen.

newsflash

2009-06-27T14:59:00.002+02:00

er waren dus 6 eicellen gerecupereerd tijdens de punctie. 5 daarvan waren goed om geïnjecteerd te worden en uiteindelijk zijn er 4 bevrucht geraakt. een goed resultaat volgens laborant dimitri.
maandagmorgen terugplaatsing om 10h15.

ondertussen voel ik me al een stuk beter maar ik ben nog niet helemaal terug de oude. die anesthesist van dienst had een zware nacht achter de rug zeker??

6 voor de moeite

2009-06-26T21:25:00.003+02:00

ik had gehoopt op meer maar al bij al ben ik blij met de oogst: 6 eicellen.
de punctie is goed verlopen maar de verdoving is me slecht bevallen... dat is de eerste keer in m'n leven dat ik ziek ben na een volledige verdoving.
toen ik thuiskwam ben ik direct naar m'n bed gegaan voor een dutje van een uur of twee. gelukkig heb ik niet moeten overgeven. hopelijk voel ik me morgen wat beter want nu ben ik niet veel meer waard..:-s
om 14h morgen mag ik bellen naar het labo om te weten hoeveel eicellen er bevrucht zijn. in tegenstelling tot de vorige keer gaan ze nu alle eicellen bevruchten met de ICSI methode. bij de eerste poging bleek dat ICSI meer embryo's opleverde dan IVF, vandaar.
ik heb vorige week een good luck-kaarsje gekregen van de gonal-f fabrikant, ik zal het sebiet aansteken se.

hier kun je zien hoe zo'n pickup gebeurt:

http://www.youtube.com/watch?v=aUQJuYe3D4g

www = world wide wim

2009-06-24T16:33:00.003+02:00

vrijdag pickupdag is bevestigd.
terwijl de dokter aan 't vertellen was over z'n patiënten uit guatemala, shangai en azerbeidzjan zag ik een tiental grote, mooie bollen blinken op het schermpje. de echografie is toch een fantastische uitvinding. iedere keer weer sta ik daar bij stil.
om middernacht moet ik pregnyl spuiten en morgenvroeg nog eens naar aalter voor een bloedafname.
in principe is de terugplaatsing dan voorzien voor maandag. het wordt een lang weekend voor mij, letterlijk en figuurlijk.

actie en reactie

2009-06-21T09:57:00.002+02:00

dat trok er al meer op! m'n smarties zijn ondertussen geëvolueerd tot mooie marshmellows. mijn lichaam reageert dus goed op die menopur. en dat is maar goed ook want ik ontzie het toch elke avond om die spuit te geven. 4 ampullen is een redelijk groot volume om toe te dienen en nadien blijft die plek toch een tijd pijnlijk en branderig.
vrijdagavond zat ik op een bbq en heb ik verpleegstertje op het toilet moeten spelen. een collega vroeg me later 'en, komt er nog een broertje of zusje voor loïc?' (grrr, ze had bijna een kwak cocktailsaus in haar oog van me). ik antwoordde 'zeg nooit nooit..' en bij mezelf dacht ik 'je zou eens moeten weten wat ik zonet stond te doen in 't toilet..'.
anyway, nu nog 3 dagen extra menopur spuiten en woensdagmorgen terug op controle. hoogstwaarschijnlijk dan 's avonds pregnyl en op vrijdag pickup.

smarties

2009-06-18T20:19:00.003+02:00

deze morgen was ik alweer om 6h30 op de baan om ten laatste tegen 7h in aalter te zijn. uiteindelijk ben ik maar om 7h25 bij de dokter binnengegaan...:-s
ik kon gerust een half uurtje langer geslapen hebben. en het was dan nog om te horen (en zelf vast te stellen op het schermpje) dat mijn lichaam niet enorm goed gereageerd heeft op de hormonen. 'maar' 10 follikels ongeveer, allemaal piepklein.
nu ben ik overgeschakeld op menopur, voor de eerste keer. dat wordt een gepruts straks want ik moet 4 ampullen optrekken in 1 spuit.
zondagmorgen terug op controle voor een echo.
de pickup zal ten vroegste midden volgende week zijn, eerder eind volgende week.

zij die gaat spuiten groet u!

we're on the road again

2009-06-13T11:21:00.002+02:00

onze zoveelste tegenslag is niet verwerkt maar heeft ook een plaatsje gekregen. we moeten vooruit en alle energie benutten die we kunnen voortbrengen.
ondertussen ben ik alweer aan 't spuiten. gisteren naar aalter geweest voor een bloedafname die bevestigde dat ik mocht beginnen. loïc was mee want ik had geen opvang voor hem. zo heeft hij ook eens gezien waar zijn mama altijd naartoe sjeest zo vroeg in de morgen.

de gonal-f is verhoogd met 100 eenheden. dit zal er normaal gezien voor zorgen dat ik dit keer meer eicellen produceer.
volgende week donderdag moet ik dan voor echo en bloed.

toen we naar buiten gingen bij de dokter liep ik ineens de mama van bertje tegen het lijf (zie bericht van 26 mei). zij was daar wel voor leukere doeleinden: controle van haar 8ste week zwanger zijn.

allé, we zijn dus weer vertrokken, met iets meer bagage dan de vorige keer.
blijkbaar begint de bagage in kilo's ook duidelijk te worden, een collega vroeg aan een collega of ik misschien zwanger ben... :-|. m'n traanklieren hebben weer een goeie spoeling gekregen die dag..

:'-(

2009-06-09T20:21:00.002+02:00

de test is weeral negatief..... ik weet niet hoelang ik dit nog volhou..

deze morgen, op weg naar de dokter, heb ik een huilbui gehad van oostende tot in beernem. ik dacht bij mezelf: zie me hier nu rijden gelijk een onnozelaar, om 6h30 op de autostrade, om in verwachting te geraken. iets wat voor andere koppels een plezante belevenis is in bed is voor ons een regelrechte hel!!
op de terugweg heb ik dan nog bijna een ongeluk gehad, geslipt door de regen, 180° graden gedraaid en net niet tegen m'n voorganger gebotst. een echte klotedag is het!
ik ben er agressief van. het enige waar ik nu zin in heb is gooien met vanalles, slaan en schoppen, echt waar!!

ik haat het. en ik haat collega's die hetzelfde meegemaakt hebben als ik maar nu, sedert ze een kind hebben, het niet meer nodig vinden om rekening te houden met mijn gevoelens. kun je ooit vergeten hoe pijnlijk zoiets is??

freya van den bossche heeft meer chance dan ik, was het eerste wat ik hoorde op de radio deze morgen. er zijn leukere berichten om de dag mee te beginnen, ik zweer het.

gestreepte stressssss

2009-06-08T21:47:00.005+02:00

al dat wachten, ik hou het niet meer vol. ik heb zojuist een urinetest gedaan, om mezelf te behoeden van een dag nodeloze stress en kieken-zonder-kop-taferelen morgen. resultaat: lichte streep (zie foto en oordeel zelf over het rechtse lijntje).

in mijn ogen is de streep te licht. maar aan de andere kant: een streep is een streep. er zijn 2 opties. ofwel heb ik te vroeg getest en zou ik morgen een donkerdere streep hebben ofwel is dit het resultaat van de pregnyl die ik vorige week woensdag heb ingespoten.

het zal uiteindelijk toch stressen worden morgen!

groeien en bloeien

2009-06-07T09:34:00.003+02:00

we zijn ondertussen een goeie twee dagen verder. nog altijd pijn in de onderrug. en ik voel nog dingen. maar ik zal er niet over uitweiden noch enthousiast over doen. waarom? een aantal mensen onder jullie weten dat ik bij m'n laatste IUI zo zeker was dat het gelukt was, ik was 1 en al symptoom, van kop tot teen. maar het bleek uiteindelijk toch weer niks te zijn. het zal het effect van de pregnyl geweest zijn denk ik. vandaar dat ik mezelf behoed van een nog grotere teleurstelling dan dat het al is.
ik zeg nu gewoon tegen mezelf 'het kàn', dat is het veiligste.

onze perenboom hangt vol met piepkleine peertjes (vorig jaar had ze er maar eentje), das toch al 1 iets wat bloeit :-).

hoera!

2009-06-04T20:50:00.002+02:00

ik heb een symptoom! sedert gisteren heb ik last van pijn in m'n onderrug. vandaag al veel meer dan gisteren. dit kàn een symptoom zijn van zwanger zijn. maar het kan natuurlijk evengoed een gevolg zijn van scheef te liggen in m'n bed.
ik meen mij toch te herinneren dat pijn in m'n onderrug al een paar keer het eerste symptoom was van zwangerschapshormonen die door m'n lichaam gierden. zo raar, ik ben nu al 6 keer zwanger geweest in m'n leven en iedere keer opnieuw moet ik zo hard m'n best doen om me te herinneren hoe het er al die andere keren aan toe ging. wanneer wordt welk kwaaltje duidelijk??
pijn in m'n borsten heb ik niet, gegroeid waren ze al :-).
blijf met je voeten op de grond meisje, nog 5 keer slapen en je weet hoe fantasierijk óf hoe medisch onderlegd je bent.

proficiat dell'anno!

2009-06-02T23:09:00.004+02:00

nog 7 keer slapen. en dan weten we nog maar eens of onze meest recente poging tot zwanger worden al dan niet gelukt is. ik heb het ineens weer lastig met het wachten. tot deze namiddag dacht ik er bijna niet aan en ineens slaat dat wanhopig gevoel dan weer toe. iedere keer heb ik dat. het duurt ook allemaal zo verschrikkelijk lang! soms heb ik het 'gevoel' dat we gestraft worden voor iets (geen flauw idee waarvoor) en dan denk ik bij mezelf 'ok, we hebben ons lot braaf en geduldig ondergaan, nu mag het stoppen. het is genoeg geweest, we willen die periode van onzekerheid en stress achter ons laten, eindelijk zwanger worden en voortgaan met ons leven'. helaas halen zo'n smeekbedes niks uit. ons leven staat al bijna 3 jaar stil, toch op bepaalde vlakken.
claudio en gaëlle hebben daarnet verdiend 'mijn restaurant' gewonnen, konden wij dinsdag ook maar eens winnen.

komkommertijd?

2009-05-28T21:00:00.004+02:00

het nieuws van vandaag:

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=DMF20090528_030

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=DMF28052009_078

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=DMF28052009_033

het aftellen is weer begonnen

2009-05-27T15:53:00.002+02:00

voilà se, 't is achter de rug. met twee waren ze. ik ben content daarvoor, volgens mij bewijst dit toch al dat het vechtertjes zijn. want zoals dr decleer daarnet nog zei: invriezen is nu niet bepaald een goede zaak voor een embryo. 18 à 20% kans op slagen, per embryo, nu. bij een 'verse' is dat ongeveer 40%. we kunnen maar hopen en positief blijven natuurlijk. het is afwachten tot dinsdag 9 juni.

leve de eskimo's!

2009-05-27T09:55:00.002+02:00

goed nieuws! we mogen naar gent straks :-D. jonathan heeft gebeld om 9h maar hij is wel vergeten te vragen of de eskimootjes het alletwee overleefd hebben of slechts een (typisch mannelijk?). we houden de spanning erin.
doordat dr decleer een bevalling moest doen deze morgen mogen we wel pas later gaan, om 12h15.
wordt vervolgd.

bertje

2009-05-26T21:04:00.003+02:00

morgen om 9h mogen we bellen naar het IVF-centrum in gent om te weten hoe onze embryootjes de shockerende ervaring van het ontdooien hebben beleefd. m.a.w. hoeveel blijven er leven: 2, 1 of geen.
ik durf het bijna niet te zeggen maar ik heb er precies redelijk goeie hoop in. het waren alletwee topembryo's dus de kans dat ze overleven is reëel. voor degenen die dit nog zouden lezen vanavond: duimen é :-)

zondag was ik op een communiefeest en daar liep een creatie rond van dr decleer: een jongetje van een jaar of 2, genaamd bertje. en bertje was niet alleen, in de mama haar buik zat er nog eentje aan te komen (gelukkig zag je het nog niet!). ook al een ontwerp van dr decleer :-). het deed deugd om dat te zien. ik heb een goed, herkenbaar en vooral begripvol gesprek gehad met die mama. zo'n dingen zijn hoopgevend.

change of plans

2009-05-21T19:36:00.005+02:00

een zalige rit deze morgen naar aalter. zo goed als geen verkeer, de zon scheen al om 7h, een goe muziekje... het was echt genieten. dit in tegenstelling tot de terugrit: een half uur in de file tussen beernem en jabbeke. stilstaand verkeer... pff.. das niet alles als je dringend moet plassen! dit terzijde.
de echo heeft een paar gegroeide follikels onthuld maar ze waren nog niet ideaal. gevolg: pas woensdag de terugplaatsing ipv dinsdag. daar gaat mijn afspraak bij de kapper van woensdagmorgen. ach ja, die uitgroei zal niet weglopen denk ik.
morgenvoormiddag moet ik m'n pregnylspuit krijgen. intra musculair, dat betekent dat de verpleegster er aan te pas zal komen. gezien ik een van de gelukkigen ben die morgen moet werken heb ik haar gevraagd om langs te komen op kantoor. ik smokkel haar dan wel mee naar het ehbo-lokaal. vertegenwoordigers komen ook met een valies toe hé :-).

zaterdagavond heb ik dan m'n eisprong. we proberen dan best ook nog eens 'op de natuurlijke manier' zei dr decleer, je weet nooit.
jaja, ik weet het, er zijn leukere dingen dan je gynaecoloog die je sexuele agenda plant maar we moeten toch z'n goeie raad volgen. stel je voor: er doet zich zaterdagavond laat een mirakel voor, een über-spermatozoïde vindt de juiste weg en geraakt met z'n black & decker boormachine tot in het midden van die ene, volmaakte eicel. die zygote begint zich te delen en woensdag krijgt die bezoek van die andere twee pagaddertjes die zich ook verder ontwikkelen. in dat geval beginnen we best uit te kijken naar de meest interessante lening om ons huis uit te breiden :-D.
keep on dreamin' honey!

file voor niks

2009-05-19T12:42:00.003+02:00

ik had nog geen enkele bijna-rijpe follikel deze morgen (heb ik daarvoor in de file moeten staan??).
donderdag een nieuwe echo. als het er donderdag goed uitziet dan is de terugplaatsing (TP) hoogstwaarschijnlijk voor volgende week dinsdag.
ik zal echter maar de dag zelf 's morgens te horen krijgen of we effectief naar gent moeten of niet. m.a.w. of de embryo's het ontdooien al dan niet overleefd hebben.

en ik die dacht van donderdag eens uit te slapen op m'n vrije dag! :-)

op 't gemak deze keer

2009-05-14T20:20:00.003+02:00

we zijn weer vertrokken. gelukkig is het deze keer met héél weinig stimulatie. 5 dagen lang 2 pilletjes clomid nemen, that's it. deze morgen was het de eerste dag.
volgende dinsdag echografie in aalter. het komt erop neer dat de dokter zal opvolgen wanneer ik m'n (natuurlijke) eisprong zal hebben. en als alles goed verloopt dan krijg ik 3 dagen nadien 2 (nu nog ingevroren) embryootjes teruggeplaatst.
maar zoals ik net zei: 'als alles goed verloopt'...

'k vind dit precies spannender dan de vorige keer ^o)